Nga Ilir Kalemaj
Kongresi i fundit i partisë komuniste kineze ishte brenda pritshmërive. Xi Jingping, lideri kryesor (ang. paramount leader), fitoi një mandat të tretë të paprecedentë, duke u kthyer tashmë në udhëheqësin më të pakontestuar pas Maos. Mendimi i tij për socializmin me karakteristikat kineze për një eopkë të re është ëprfshirë tashmë edhe në kushtetutë, duke u bërë kësisoj i vetmi pas Maos që ka pasur këtë privilegj, duke parakaluar dhe liderin e rëndësishëm reformator Ten Hsiao Pinin.
Me fuqi të pakrahasueshme, duke qenë njëherazi sekretari i përgjithshëm i partisë, kryetari i komitetit qëndror të byrosë politike ku arriti të zgjidhte gjashtë mbështetës të tij si pjesë e udhëheqjes kolektive, shef i ushtrisë por edhe president i vendit, fuqitë e tij janë të pakrahasueshme, po të merret parasysh që Kina është e dyta vetëm pas SHBA për madhësi të ekonomisë së saj, investimet ushtarake, shtrirjen e investimeve civile ndërkombëtare, rrjetin e marrëveshjeve tregtare etj.
Gjithashtu në terma të sigurisë dhe marrëdhënieve ndërkombëtare, duket se Xi ka lëvizur me shpejtësi nga qëndimi i matur dhe me profil të ulët të Ten Hsiao Pinit. Përgjatë dekadës së fundit, Kina ka shtuar investimet në ushtri dhe teknologji ushtarake, duke shtuar ndër të tjera dhe kapacitetet nukleare, ka militarizuar detin e Kinës së Jugut ku ka ndërtuar platforma artificiale të cilat kërcënojnë integritetin territorial të vendeve të Azisë Juglindore dhe stabilitetin rajonal, ka pasur përplasje kufitare me Indinë, ka kërcënuar Taivanin me pushtim etj. Kjo politikë e jashtme agresive ka gjasa të vazhdojë dhe në mandatin e tretë dhe madje mund të përshkallëzohet duke pasur parasysh konfigurimin e ri të komitetit qëndror dhe byrosë politike që janë besnikë pa kushte të Xi.
Siguria ishte fjala ndoshta më e përmendur në fjalimin e Xi që ka bërë shumë analistë ndërkombëtarë të kuptojnë nuancat e pashprehura për të përcaktuar dhe kursin e ri të politikës së jashtme. Ndërsa disa kanë thënë që kjo padyshim do ta radikalizojë kursin e konfrontimeve në politikën e Xi, të tjerë janë shprehur që ka më tepër karakter difensiv dhe ndoshta kjo do të lejojë një politikë të jashtme më konstruktive në raport me Tajvanin, me fqinjët por edhe me SHBA dhe Bashkimin Evropian.
Njëkohësisht është interesante si do të zhvillohet më tej marrëdhënia me Rusinë e Putinit. Ky i fundit, bashke me Kim Jongun e Koresë së Veriut ishin dhe të parët liderë ndërkombëtarë që urua Xi në rizgjedhjen e tij të tretë. Të dyja vende që janë gjithnjë dhe më të varura për eksportet e tyre në drejtim të Kinës dhe për shumë nga importet tashmë që janë duke u ballafaquar me valën e sanksioneve. Marrëveshja strategjike mes Putinit dhe Xi e nënshkruar vetëm tre javë përpara fillimit të pushtimit të Ukrainës nga trupat ruse, tregojnë që minimalisht Kremlini kishte informuar me detaje palën kineze për pushtimin e planifikuar, ndonëse ky ishte i bazuar në informacione të pasakta nga shërbimet sekrete që do të kishte qenë i lehtë dhe pa hasur shumë rezistencë.
Gjithsesi, për ta përmbledhur, mund të themi që politika e sigurisë së Kinës parashikohet të ketë kontinuitet, ndërkohë që ekonomia nuk mori vëmendjen e duhur në këtë kongres dhe situata aspak optimiste ekonomike mund të ndryshojë dhe impaktojë edhe sjelljen në politikën e jashtme të këtij vendi me rëndësi të jashtëzakonshme strategjike në gjeopolitikën botërore.
