Nga Artan Fuga
Një njeri i bërë i njohur nga media dhe propaganda ka ndërruar jetë! Trishtim për të si për çdo njeri që ikën!
Trishtim më shumë për të gjallët.
Disa kanë mbyllur e kyçur të gjitha mediet, kanë heshtur për çdo gjë, dhe stërhollojnë lloj lloj historish mbi të ndjerin. Rasti për ta hequr mendjen e publikuit nga patatet e nxehta që vlojnë në furrë përcëlluese.
Ca të tjerë e të tjera flasin për të ndjerin, por në fakt tregojnë se sa të rëndësishëm ata kanë qenë për të, sa i ka vlerësuar ai, sa i ka begenisur. Pika që s’u bie!
Të tjerë, ndërkohë që kufoma është ende mbi tokë bëjnë analiza politike të thelluara për fatet e tij politike, për çka bëri dhe çka nuk bëri për vendin! Sikur nuk presin këto analiza.
Të tjerë tregojnë se vdekja iu shkaktua nga veset që kishte në jetë, me një fjalë fajësojnë të vdekurin se përse vdiq!
Agjencia Qendrore nuk vonoi ta shpallte ditë zie kombëtare, nuk dihet se përse, kur çdo ditë që dikush bir i Zotit ndahet nga kjo jetë, është zi! Cili vend shpall zi për të tilla raste, me gjithë keqardhjen e sinqertë për të ndjerin!
Më e bukura është se dita e zisë është nesër. Sot hedhim valle dhe këndojmë, mërzitem nesër sipas planit dhe axhendës!
Politikanë flasin sikur çuditen që njeriu qëllon edhe vdes, duke i mbushur mendjen popullit se vdekje të tilla ssi e të ngjashmëve të tyre meritojnë qarje kombëtare, nuk janë si të vdekshmit e tjerë.
Jo të gjitha vdekjet qenkan të barabarta!
Të tjerë duke ngrënë në çanak hedhin mbi të ndjerin të gjitha mllefet prej militantësh politikë të marrë, psikopatë, a thua sikur lufta e partive, lufta e klasave vazhdojnë edhe në botën tjetër.
Populli sheh dhe hesht, na qesëndis, e ka braktisur këtë pseudoelitë që bën marrëzira me punët e Zotit.
Vetë i ndjeri shyqyr që nuk dëgjon! Do të kishte thënë : Ika nga kjo botë e marrë!
Sikurse kishte ikur në fakt!
Dje shihja në një ekran televizioni se meqë Balluku, zv. e Kryeministrit, merrte akuzën nga SPAK, kishte ftuar dikë që tregonte historitë dhe kujtimet e tij për gjyshin e saj, të ndjerin Beqir.
Ore që jemi çmendur – tha Shvejku – nuk më çudit. Çuditem si u çmendëm kështu të gjithë përnjëherë!
Nuk durojnë dot as në ditë vdekje për ta përdorur të vdekurin!
Nuk ngurrojnë të bëjnë prapësi dhe me punët e Zotit!
Për këtë duhet zi kombëtare!
Për të gjallët!
