Nga Telnis Skuqi
Humbja e një fëmije është dhimbja më e madhe që mund të përjetojë një prind, por në vend që të përqendrohemi te ndjesat e detyruara apo pritshmëritë për sjelljen e të tjerëve, është koha të analizojmë shkaqet që çuan në këtë tragjedi.
Në rastin e Martin Canit dhe konfliktit që përfundoi në humbjen e jetës së tij, pyetjet që duhet të ngremë janë të qarta dhe të drejtpërdrejta:
– Pse nuk funksionoi sistemi?
Si është e mundur që një konflikt midis bashkëmoshatarëve nuk u identifikua dhe nuk u trajtua nga mësuesit kujdestarë, drejtuesit e shkollës apo mekanizmat mbështetës të komunitetit?
– Ku ishte përgjegjësia e shkollës?
A ishin të informuar drejtuesit për këtë konflikt? Nëse po, çfarë masash morën për të parandaluar përshkallëzimin?
– Si mund të garantojmë sigurinë në shkolla
Pse mungojnë planet për zgjidhjen e konflikteve dhe pse komuniteti arsimor nuk është më aktiv në ndërhyrjen në situata të rrezikshme?
Në vend që të merremi me pritshmëri mbi atë se çfarë duhet të thonë apo ndiejnë prindërit e autorit të kësaj tragjedie, le të pranojmë një të vërtetë të thjeshtë: askush nuk mund ta dijë plotësisht se si e kanë përjetuar ata këtë situatë. Dhimbja nuk është një garë dhe askush nuk fiton duke kërkuar ndjesa publike.
Ajo që ka rëndësi është të kuptojmë “çfarë shkoi keq” dhe të kërkojmë llogaridhënie nga ata që kishin përgjegjësinë për të ndërhyrë dhe për të parandaluar një humbje kaq të rëndë.
Vetëm duke analizuar këto dështime dhe duke kërkuar ndryshime konkrete mund të sigurojmë që asnjë familje tjetër të mos përballet me një humbje të tillë. Drejtësia nuk është vetëm dënimi i fajtorëve, por edhe përmirësimi i kushteve që na mbrojnë të gjithëve. Kjo është ajo që kërkon një shoqëri me përgjegjësi.
