Nga Boldnews.al
Ajo ishte një personazh i dashur për shqiptarët e padalë, që i gëzonin bukurisë së saj, muzikës dhe napës që mbante në kokë “shamikuqja e Turqisë”. E kohët kanë ndryshuar, e kuqja nuk tërbon vetëm demin, por edhe mëzetërit e pushtetit që Rilindën konceptet e komunizmit, jo vetëm si ide, por edhe në shfaqje.
Për nga hierarkia e drejtësisë, Sokol Sadushi është në kupolën e saj, si kryetari i Gjykatës së Lartë. Një njeri i ditur që minimalisht e ka të qartë se cilët ishin simbolet e sistemit komunist. Tre në një, ku Sadushi pozon me deputetin e PS-së Vullnet Sinaj, kryebashkiakun e Vlorës Ermal Dredha dhe prefektin e qarkut Flamur Mamaj.
Me shallin e kuq në qafë, tre personazhe që bashkojnë pushtetin qendror, drejtësinë dhe pushtetin lokal, u bënë bashkë në një përkujtimore të krijimit të një çete partizane në Tërbaç të Vlorës. Në vetvete, shalli i kuq simbolizon tre brezat: komunistët, anëtarët e rinisë komuniste dhe pionierët nën udhëheqjen e partisë komuniste. Komunistët e rinj shfaqen në fakt si “pionierë” të drejtësisë së re, edhe pse në korrikulumin e tyre ishin pjesë e egërsirës komuniste si hetues të diktaturës. Vetë Sadushi, nën mantelin e gjyqtarit dhe drejtuesit të sistemit të drejtësisë, e ka treguar vetën në jo pak raste se “kandari i drejtësisë” i ha shpesh majtas, mirëpo përshfaqja hapur është më e rëndë se një simbolikë e “shamikuqëve” të tanishëm.
Për parti japin edhe “jetën profesionale”, teksa vetëofrohen në mbrojtje të një pushteti që shtyp kundërshtarët, manipulon qytetarët dhe krijon perceptimin e rremë se pushtetet janë të ndarë. Kamionit të “Iljazit” i kanë hipur Sadushët e gjyqësorit, që nën mantelin e zi përshfaqin shpesh të kuqërremtën e sistemit. Do i bjerë për hise të gjykojë edhe ata “ballistët”, që në mentalitetin e këtij shallëkuqi mbesin shtresa e përçmuar e shoqërisë, e denigruar nga propaganda dhe të anatemuar si kulakë. Militantizmi politik me rrënjët e thella në komunizëm, i kamufluar nën pushtetin e ri me “ndikim Amerikan”, hetuesin e diktaturës e kanë kthyer në kadiun e Sulltanit të tanishëm që herë shfaqet si “Iljaz pijaneci” që mbars “shamikuqet” në kabinën e pushtetit, e herë si i plotfuqishëm që vendimet e drejtësisë i shkruan në zyrat e partisë.
Përtej militantit politik, ka edhe një dramë që luhet sot si komedi nga ata që drejtojnë. Komunisti shallëkuq ka sot në duar ligjin duke i konsideruar kundërshtarët e pushtetit si “ballistë” dhe kulakë për t’i denigruar, marrë pronën dhe dëbuar jo në internime, por detyruar me strategji të mirëmenduar për ti larguar jashtë vendit në emigrimin masiv.
Përshfaqja e dukshme e simboleve të diktaturës nuk është një pakujdesi e vogël, as mosdije, por bindje se ky është revanshi që pushteti ka marrë si një dhe i tërë, duke përfshirë brenda edhe “proletarët” që vijnë si drejtues gjykatash, ligjvënës, kryepushtetarë lokal dhe ithtarë të një sistemi që emrin ndryshoi, por jo formën.
