Nga Ilir Kalemaj
Tetorin e thatë, që nuk po na e zbut as shpirtgjerësia kryeministrore që mund të vërë dorën në zemër dhe mos ta rrisë fashën, ndonëse rrufiti plot 80 milionë euro nga BE bash për këtë punë, nuk po e zbusin as shirat e parënë, as protestat e panisura. Në pritje të të dyve është populli opozitar, ndonëse i përçarë si kurrë më parë.
Ky i fundit ka plot arsye për të protestuar por po aq edhe për të mosbesuar. Me udhëheqësit të udhëhequr ngushtësisht nga interesa personale, shpesh meskine, edhe debati është përqëndruar si rëndom në akuza dhe kundër-akuza.
Ka shumë pak ide si mund të debatohet për krizën, si dilet prej saj, çfarë masash mbrojtëse mund të ndërmarrë ekonomia shqiptare për të qenë e mbrojtur nga inflacioni i importuar, për të reduktuar deficitin e thelluar tregtar, për të rritur eksportet e markës Made in Albania (ndërkohë që Italia fqinje sapo bëri dhe një ministri kushtuar eksluzivisht kësaj), si të nxitet konkurrenca e brendshme që do të frenonte dhe rritjen e pakontrolluar të çmimeve, si të ulen çmimet e imobiliareve që po nxisin sidomos të rinjtë dhe shtresën e mesme të braktisin vendin si në luftë etj.
Natyrisht gjetja e alternativave nuk mund të jetë ushtrim për militantët që presin komandën, as protestat, sado të nevojshme qofshin këto për të treguar rezistencën qytetare, dhe as testi i zgjedhjeve lokale ku qysh tani mund të parashikohet pa humbur shumë në shënjestër një pjesmarrje e ulët e votuesve, edhe për shkak të mungesës së alternativave.
Është gjë e mirë që opozita denoncon, është akoma më mirë që edhe proteston dhe është fort e këshillueshme të këmbëngul edhe në bërjen e referendumeve brendapartiake, lokale dhe kombëtare si mjet kontrolli demokratik kur institucionet janë të kapura apo të atrofizuara. Por nuk mjaftojnë.
Është gjithashtu mirë që të këmbëngulet në ribërjen e reformës territorial-administrative që prodhoi një salamandër elektorale në favor të partisë në pushtet dhe që nuk reduktoi aspak numrin e të punësuarëve në shtet, përkundrazi e çoi në plot 185 mijë nga të cilët të paktën gjysma janë të punësuar nga bashkitë. Duke pasur dhe një nga përqindjet më të larta në krejt kontinentin evropian për të punësuarit në shtet përkundër atyre privat.
Ndërkohë që jemi shteti me ekonominë gri më të madhe, lavatriçe pastrimi parash, shkallë të lartë varfërie dhe përqindje të ulët të mbledhjes së taksave në raport me PBB-në si derivat i këtyre arsyeve dhe jo barrës së ulët fiskale, sic rreket të propagandojnë spin doctor-at qeveritare. Madje taksat rëndojnë posaçërisht te pjesa më vitale dhe produktive e shoqërisë që po detyrohet të emigrojë për një jetë më dinjitoze, pavarësisht risqeve.
Kjo ka çuar në ritjen e hendekut ekonomik dhe social në Shqipëri, në përqëndrimin e popullsisë vencarisht në Tiranë dhe braktisjen e zonave të tëra të vendit, në mbylljen e shkollave, mungesën e shërbimit adekuat mjekësor, në mosmarrjen e drejtësisë në kohë dhe me cilësi, deri te pasiguria ushqimore, ndotja e ajrit, trafiku i rënduar ndërkohë që karburanti është ndër më të shtrenjët në Evropë e të tjera gjëra të konsideruara ndoshta pa shumë peshë në politikën e “madhe” të ditës por jashtëzakonisht të rëndësishme për jetën dhe shëndetin e asaj pjese të popullsisë që me kokëfortësi dëshiron ta ndërtojë jetën këtu.
