Nga Mirilda Tili
Kur mësova se ime bijë nuk do të shkojë në shkollë nesër, mu perzje stomaku.
Jo se nuk kam ku ta lë vajzën dhe djalin gjatë kohës që jam në punë, por nga fakti se shkolla e saj dhe gjithë shkollat e tjera janë të rrezikshme.
Ccfare ti thoja Yunes unë, kur babai i saj, Hiro, po i shpjegonte se si menaxhohej tërmeti. Apo si të përballem unë me të, kur mëson se në Japoni, pas alarmit gati një minutë para tërmetit, që merr ccdo banor, qytetarët hyjnë urgjent nëpër shkolla.
Objektet më.të sigurta në Japoni janë shkollat. Pallatet ndërtohen me datë skadence. Pra nëse bëjnë ciklin e tyre, prishen dhe ndërtohen sërish.
Por jo. Ajo është Japonia e femijëve të mij, ndërsa Shqipëria e fëmijëve të mi, është kjo që po jetojmë. Një qeveri e tërë që na u pështiros deri në neveri me propagandën e saj dhe qytetarë që janë të ndarë në dy kampe. Ata që ofrojnë gjithccka kanë dhe mobilizohen, përballe kampit që vjedhin këta të parët.
