Nga Boldnews.al
Nëse bota virtuale e kryebashkiakut të Tiranës në rrjetet sociale do ishte fakt, atëherë do kishim një polici bashkiake e cila është në “shërbim” të qytetarëve duke ndihmuar të moshuar të kalojnë një rrugë, nxënës për tu krijuar siguri dhe “heroj të mëdhenj” që shpëtojnë jetën e njerëzve, apo edhe të maceve që hipin nëpër pemë.
Policia e vërtetë e bashkisë së kryeqytetit është krejt e ndryshme. Shumë prej tyre janë kthyer në gjobaxhi të përhershëm, që rendin nëpër rrugët e Tiranës dhe vendosin pusulla të rënda për xhepat e qytetarëve në xhamat e automjeteve. Gjoba kudo dhe në fund të çdo viti mburren se kanë arkëtuar miliona euro nga ndëshkimet administrative. Rrëmbejnë arka me produkte bujqësore të tregtarëve ambulantë që nxjerrin bukën e përditshme, por atë kafshatë ua zënë në grykë “Skifterët e Lalit”.
Më e fundit është një video e hedhur ky dy policë i marrin dhunshëm një qytetari të varfër një karrocë të vogël të mbushur me copëza alumini dhe hekura për ti shitur. Mes kërcënimeve dhe shtyrjeve arrijnë ti sekustrojnë këtij “krimineli” që shëtiste mes Tiranës ato pak hekuriste që nuk ndotin, por janë “imazh i keq” për sytë e skuqura të Lalit që shfaqet i butë në publik, por është një bishë e vërtetë ndaj kësaj kategorie qytetare që mundohet të sigurojë vetëm pak bukë për veten dhe fëmijët.
Janë me dhjetra e qindra raste të publikuara në mediat sociale që vërtetojnë dhunën e tmerrshme të Policisë Bashkiake ndaj tregtarëve ambulantë, fshtarëve që shesin në ndonjë cep trutuari produkte bujqësore, apo edhe anëtarëve të komunitetit rom që mbajnë frymën gjallë me shitjen e kanaçeve dhe copëzave të hekurit.
Të jesh sot polic bashkiak është privilegj i madh, pasi prej tyre bëlbëzitet shprehja e vjetër: “në mos rrjedh, pikon”… Kanë haraçin e tyre nga tregtarët me licensë, por që e shtyjnë aktivitetin përtej një cope dyqani, duke zptuar trotuarët. Kanë haraçin edhe më të mëdhenjtë që i kënë dhënë përparësi kioskave që kanë mbirë kudo në Tiranë, sa të kalosh pranë tyre duhet ecur skiç.
Kanë haraçin e majmë edhe ata që rendin nëpër lagje të ndryshme dhe mbyllin sytë me dëshirë ndaj një shtese lokali apo dyqani, pasi ai “bosi” që e ka, ua njom mirë xhepin dhe fytin. Këtë pjesë e di mirë Lali Eri, por për të vlen imazhi për ta shpërndarë si mirazh për sytë e Rilindasve, që për të kuptuar Tiranën futen në llogaritë sociale të Lalit dhe mbyllin sytë para së vërtetës që dhemb.
Përmbahu Lali Eri të jesh i varfër sot nuk është krim. Të jesh i varfër dhe të mbahesh me djersën tende nuk është turp. Në pamundësinë e një pune stabël shumë banorë të kryeqytetit zgjedhin të jetojnë me mundin e tyre, duke shitur apo përfunduar në kazanët e mbetjeve për të siguruar ndonjë material që vlen pak. Për drejtuesit e bashkisë, përfshi edhe ata fytyrëlarë, drejtues të policisë bashkiake, të vjedhësh qenka zotësi, madje po e quajënë edhe nder! I ndërshi sot prej tyre po trajtohet si kriminel.
