Nga Artan Fuga
Isabon në hebraishten e vjetër do të thotë “me punu”, por edhe me “u penduar”.
Në rrënjët latine, psh, në frengjisht “peine”do të thotë mundim, ndëshkim, pendim, punë.
Në shqip është ruajtur, mendoj lidhja e vjetër e kuptimeve të fjalëve. Punë, penu, me u penu, penduar.
Në gjuhët latine fjalët u ndanë, u nda puna nga pendimi, nga ndëshkimi. Puna u quajt nga fjalë të tjera.
Lavoro,
Travail
edhe në anglisht:
Work,
kurse shqipja e ruan sepse duke qenë e izoluar mbetet shumë burimore, ruan vjetërsinë e fillimeve
punë, penu, -pendu – penal (ndëshkues)
Izolimi shekullor i jep shqipes forcë vjetërsie, por edhe një lloj entropie linguistike, ku ka fjalë që duke e qenë e njëjta kanë pa fund kuptime të ndryshme.
Përkthyesit evropianë do të hanë dynjanë kur ta përkthejnë.
Kurse këta që përkthejnë ligje, i bëjnë çorap të gjitha në shqip.
Ikni mo bëjeni si mbreti Zog, merrni një kod penal nga ndonjë vend evropian, italian, a gjerman, a belg, a francez, dhe përkthejeni. Të kënaqur do të jemi!
Prisni të shpikni rrotën!
Po ne nuk kemi kulturën fillestare të së drejtës romake, a konceptin e së drejtës të përpunuar më herët nga filozofët e mëdhenj helenikë, juristët tanë s’dinë latinisht, do bëjmë ligje ne?
Merrni një dhe përktheheni. Kaq e thjeshtë është o rob Zoti!
