Nga Boldnews.al
Me një vizë të rregullt dhe pasaportë, Marku do udhëtojë drejt Austrisë. Ndoshta është aq patriot sa do ndjejë keqardhje për atdheun, por jo për vendin ku vuajti kaq shumë. Një jetë e re e pret atje ku do shkojë dhe nëse përballet me ndonjë njeri atje, e sigurt që nuk do tallet me të. Lindi në Shqipëri, u rrit pak vite në hapitatin e tij në pyll dhe ende pa shkuar në adoleshëncë e kapën dhe e futën në një kafaz, pranë një restoranti ku hahet me shumicë mish i pjekur në hell nga “njerëzit qytetarë”, ndërsa Markut i jepej bukë dhe ndonjë kockë nga mbetjet.
Ari i murrmë është, nga ata që ka me shumicë në pyjet tona, veçarisht në veri dhe verilindje të vendit. “Ariu Mark është i njëmbëdhjeti dhe i fundit i mbajtur në kafaz në Shqipëri”, tha Magdalena Scherk-Trettin, koordinatore projekti nga Four Paës. “Kur filluam punën tonë në 2016-tën ishin më shumë se 30 arinj si Mark të mbajtur nëpër kafaze të vogla me qëllim përdorimi për atraksione turistike”, shtoi ajo. Po këta të huajt janë me njeriun apo ariun?
Një pyetje që asesi nuk do i japim përgjigje për sa kohë kafsha politike dhe njerëzia që e quan veten qytetare vetëm se fle në një zonë urbane, nuk diti as të lerë një ari në shtëpinë e vet, pyllin e prerë e djegur nga “kafshëria e fitimit”. Një Mark nuk ditëm ta mbanim, ama kjo qeveria jonë, me të gjithë institucionet në këmbë iu bindën një shoqate ndërkombëtare për mbrojtjen e kafshëve që të përgatisnin çdo dokument të nevojshëm, e madje në pikat kufitare kur do kalojë për herë të fundit do e përshëndesë një polic i Rilindjes.
Ariu është me më shumë fat se kushdo emigrant njeri që ndryshe nga ariu që do ikë me vizë të rregullt dhe me akomodim të siguruar në Austri, do u duhet të kalojnë edhe majë gomones për një jetë më të mirë. Qeveria është me ariun. Krjijoi lehtësirat e nevojshme që Markun e murrmë ta dërgojë me vizë të rregullt drejt Austrisë. Po për Markët e tjerë njerëz fati është i destinuar të jetë në llotarinë e jetës me rrezikun 50 me 50. Pra gjysma e fatit mund të anojë që të kalojnë në shtetin që duan, pa letra e të paemër dhe gjysma tjetër të japë shpirt në fundin e detit apo në kamionin e bllokuar që nuk ka ajër.
Për këtë kategori njerëzish qeverisja jonë as statistikë nuk mban. Nuk di sa kanë ikur dhe ata që i kthejnë pasi u refuzojnë azilin nuk përfshihen në defterët e tyre, me përjashtim të listave zgjedhore ku u shkon “kafsha politike” për të kërkuar votën e qeverisë së Rilindjes.
Vetë Rama ka drekuar dhe darkuar shpesh në lokalin që mbante në kafaz Markun. Ndonjehërë për kurreshtje ia ka lëshuar sytë, për t’i dhënë premtimin se në vitin e dhjetë të qeverisjes së tij do bënte diçka për ta çliruar nga hekurat që e mbanin mbyllur dhe më pas t’i jepte një jetë të re si “emigrant” në Austri.
