Nga Boldnews.al
Ajo kishte një punë shumë më të rëndësishme sesa puna e saj. Pikë kohe nuk gjente për të reaguar mbi një “ngjarje të vogël”, siç është vrasja makabre e vogëlushit 8-vjeçar M.V, që u masakrua në Fier nga fqinji i tij, një monstër përsëritës që gjezdiste i lirë. Kjo është Bora Muzhaqi, ministrja për Rininë dhe Fëmijët, që pikërisht për këtë krim të rëndë, as nuk e ndjen si detyrë, e aq më pak si qutetare që të reagojë, për më tepër kur pyetet me shumë interes nga media.
Ministrja Muzhaqi, pas ngjarjes në Fier, u pyet nga gazetarët “çfarë masash konkrete janë marrë në lidhje me rastet e abuzuara”-por përgjigjja e ministres ishte një “makabritet institucional” më vete, duke të përshtjelluar shpirtin dhe turbulluar mendjen. “Unë jam shumë vonë dhe më duhet të lëviz”, tha Muzhaqi, duke anashkaluar interesimin e gazetarëve edhe për projektligjin për krijimin e një regjistri me autorët e krimeve seksuale, të depozituar në Kuvend.
Ajo iku duke injoruar jo pyetjen, por rastin. Iku madje edhe duke iu hakërryer gazetarëve se nëse do të donin të kuptonin se kush ishte funksioni i saj, atëherë duhet të lexonin VKM-në e Ramës. Ajo është ministre që kujdeset për të rinjtë dhe fëmijët me politikat e saj. Dhe ajo po e bën detyrën më së miri…, duke tallur plot sharm këdo që jeton me realitetin e hidhur dhe pasigurinë në këtë vend.
Zonjëza ministre duhet të ndalë një çast, të zbresë nga fluturimi pushtet dhe t’i prekin këmbët në tokë. Në atë tokë që sot mban nën vete një krijesë të pafajshme si 8-vjeçari që iu mor jeta nga një manik, pedofil dhe dhunues përsëritës i të miturve. Me veten duhet të pyesë: “Çfarë nuk funksionoi”-e nëse pyet veten, si një Rilindase e re do e ketë një një përgjigje; duke ja veshur fajin të pafajshmëve, sepse vetëm qeveria nuk ka faj…
Jemi në rrezik që raste të tilla të shfaqen sërish e sërish, duke e kthyer taborrin e të pushtetshmëve në nivel lokal dhe qëndror si hijena që pas një ngjarje të rëndë jo vetëm i shmangen përgjegjësisë por rendin pas kamerave si thithës ajri për të treguar se janë të prekur. Bora do të mësojë sepse është sefte ministre, le të pyesë koleget e saj sesi në ngjarje të tilla jo vetëm nuk i shmangen përgjigjeve, por bëjnë si të prekura në shpirt, derisa gjithçka të harrohet, ashtu sikurse shpresojnë se do harrohet edhe vrasja e 8-vjeçarit. Sa të vijë ai i madhi nga Italia është halli, se e di mjeshtri si dilet nga situata, duke shpikur një fabul të re dhe të gjithë të rendin pas shfaqjes së madhe.
Plot buzëqeshje, e veshur bukur, e kuruar aq mirë dhe me një verb politik të “admirueshëm”, duke shpalosur bagazhin e saj intelektual, ministrja Bora Muzhaqi na la të gjithëve pa fjalë me përgjigjen e saj pa përgjigje, ndonëse indirekt me arrogancën e “ëmbël” dhe me moskokëçarjen e dukshme një përgjigje pa zë fare na e dha: “Mua më do Rama që më ka bërë ministre, as dua t’ia di se çfarë mendon e gjithë shoqëria”.
Ndoshta jemi ende në mllefin e mbarë vendit për atë krim monstruoz që mund të ishte shmangur nëse ata që quhen “struktura shtetërore” që nga sistemi i drejtësisë, policisë, pushteti lokal, apo kujdesi social. E sikur të mos mjaftojnë këto pikëpyetje që do kishim në jetën e tij vogëlushin 8-vjeçar, të shfaqet një ministre që me papërgjshmëri të plotë, nuk i bishtnon pyetjeve, por injoron rastin që sot i madh e i vogël po flet dhe derdh lot për atë krim makabër që ndodhi në Fier, por mund të ndodhë kudo.
Për fatin e keq të saj, Bora e Ramës po shkrihet duke u kthyer në një ujë të ndenjur që vlen sa për të mbledhur mushkonjat qëveritare që pickojnë, e me gjakun njerëzor bëjnë “party” në godinën e “orgjisë tallëse” që quhet kryeministri. Por Bora do jetë aty edhe pas reagimit të opozitës që të japë dorëheqje. Do e kemi në parlament bashkë me kolegët e saj, që jetojnë nën një botë surreale mes shfaqjes, harbutërisë dhe malinjitetit pervers që po rrit pemën e pushtetit rrënjëthellë.
Nuk është çudi që aktori i madh i tragjikomedisë shqiptare, kryeministri Edi Rama, t’i dalë në mbrojtje “krijesës ministrore”, dhe me një zë që dridhet nga forma e aktrimit, të na bëjë ne përgjegjës duke na quajtur injorantë fesbuksash, që linçojnë një femër, një vajzë, një ministre të arrirë si Bora e tij. Po do mprehë shpatën e gjuhës edhe e përjetshmja Elisë, duke mbrojtur Skëndërbeun e saj, ja pak ditë, gjithçka harrohet.
