Hulumtimi i paraqitur në konferencën ESCMID (Shoqata Evropiane e Mikrobiologjisë Klinike dhe Sëmundjeve Infektive) mbi sëmundjen Covid-19 tregon se lodhja kronike ndodh në më shumë se gjysmën e pacientëve që shërohen nga COVID-19, pavarësisht nga ashpërsia e infeksionit të tyre.
“Megjithëse të dhënat aktuale mbi infeksionin SARS-CoV-2 janë karakterizuar në mënyrë adekuate, efektet afatmesme dhe afatgjata të infeksionit mbeten të paeksploruara.” tha Liam Townsend nga Trinity College Dublin i cili kreu kërkimin.
“Në veçanti, ngrihen shqetësime në lidhje me faktin se SARS-CoV-2 ka potencialin të shkaktojë lodhje kronike, edhe pasi pacientët të shërohen. Në studimin tonë, ne kemi hetuar nëse pacientët të cilët u rikuperuan nga infeksioni koronavirus përjetuan lodhje pas rimëkëmbjes fizike. Ne gjithashtu shikuam vlerat e treguesve të sëmundjes pas përfundimit të infeksionit,” shtoi ai.
Studimi përfshiu 128 pjesëmarrës (mosha mesatare 50 vjeç, 54% gra) të regjistruar afërsisht 10 javë pas shërimit klinik nga infeksioni, nga të cilët më shumë se gjysma raportuan lodhje të vazhdueshme.
Siç treguan të dhënat, nuk kishte asnjë korrelacion midis ashpërsisë së COVID-19 dhe lodhjes pasuese, as midis shënjuesve klasikë laboratorikë të inflamacionit, qarkullimit të qelizave (numri ose raporti i qelizave të bardha të gjakut, dehidrogjenaza laktike, proteina reaktive C) ose molekulat pro-inflamatore (IL-6 ose sCD25) dhe lodhja pas sëmundjes.
Fakti është se gratë dhe njerëzit me një diagnozë para-ekzistuese të depresionit / ankthit ndiheshin më të lodhur.
Gratë përfaqësonin më shumë se gjysmën e pacientëve në studim dhe 2/3 e tyre shfaqin shenja të lodhjes kronike.
Studimi thekson rëndësinë e vlerësimit të atyre që shërohen nga COVID-19 me simptoma të lodhjes së rëndë, pavarësisht nga ashpërsia e sëmundjes dhe mund të jetë në gjendje të identifikojë një grup të konsiderueshëm pacientësh për studime të mëtejshme dhe ndërhyrje të hershme.
Studimi gjithashtu mbështet mos përdorimin e ilaçeve për të menaxhuar lodhjen, e cila duhet të jetë e individualizuar për nevojat e pacientëve dhe mund të përfshijë modifikime të stilit të jetesës, terapi njohëse të sjelljes dhe ushtrime kur dhe kur është e mundur.
