Luis de la Fuente na kishte përgatitur për atë që Spanja do të paraqiste në gjysmëfinalen e Kupës së Botës. Si nëpërmjet ndeshjeve të mëparshme, ashtu edhe nëpërmjet fjalëve të tij para ndeshjes. Ajo që nuk ishte e lehtë të imagjinohej ishte niveli i gatishmërisë: një ekip kaq i gatshëm taktikisht, teknikisht dhe psikologjikisht, saqë arriti ta çonte ndeshjen në nivelin e saj të plotë kundër Francës.
Çfarë na tha trajneri i Spanjës para ndeshjes? “E dimë që ritmi dhe shpejtësia e lartë i favorizojnë ata, kështu që duhet të propozojmë kontrollin tonë. Dhe duhet t’i kushtojmë vazhdimisht vëmendje strukturës sonë, në mënyrë që të mund të kontrollojmë shpejtësinë e kundërshtarëve tanë”, na tha De la Fuente në mes të ndeshjes. Dhe pikërisht këtë na tregoi.
Një Spanjë me një strukturë kaq të mirë – domethënë, një pozicionim kaq të mirë, saqë vëzhguesi nuk mund të dallojë se ku mbaron sulmi dhe ku fillon mbrojtja. Ishte e vazhdueshme. Spanja nuk fitoi falë dy planeve të ndryshme, një me top dhe një pa të. Ata fituan falë një strukture të vetme. Pozicionimi që u dha atyre një lojtar të lirë në zhvillim ishte i njëjti që u siguroi atyre një tepricë në bosht pas humbjes. De la Fuente kishte parashikuar pikërisht këtë: kundër shpejtësisë së Francës, Spanja do të vazhdonte të kërkonte kontroll, por duke kërkuar ekuilibrin që do t’i lejonte të sulmonte pa u ekspozuar.
Statistikat
Dhe të dhënat e ndeshjes vijnë për të konfirmuar atë që pa syri, edhe nëse nuk mund ta kapin plotësisht mekanizmin e saj. Sepse struktura nuk matet drejtpërdrejt – rezultati që prodhon matet. Dhe këtu shfaqet gjëja më e rëndësishme: Spanja nuk e kufizoi Francën duke zvogëluar praninë e saj, por duke ndryshuar vlerën e kësaj pranie.
Franca kishte posedimin e topit (49%), pati të njëjtin numër goditjesh (10), pati më shumë kontakte në zonën spanjolle (19 me 13), pati më shumë goditje nga këndi (7 me 1) dhe pothuajse tre herë më shumë krosime (20 me 7). E megjithatë, e gjithë kjo nuk u përkthye në një kërcënim. Ata mbetën në 0.31 xG, pa asnjë shans të vërtetë dhe me vetëm 0.07 xG në portë. Nga 10 goditjet e tyre, 6 ishin jashtë zonës – domethënë, produkte të presionit rreth bllokut spanjoll dhe jo rezultat i një prishjeje të vërtetë.
Ky është përshtypja e parë e strukturës: Spanja e lejoi Francën të arrinte në një pikë, por jo të hynte në “zemrën” e mbrojtjes së saj. Prania e Francës në të tretën sulmuese ishte reale; megjithatë, qasja e tyre në kushte të qarta ekzekutimi ishte pothuajse zero.
Taktikat e spanjollëve
Nga ana tjetër, Spanja – edhe nëse e heqim penalltinë nga ekuacioni – prodhoi rreth 0.87 xG nga loja e hapur dhe krijoi të vetmet sulme vërtet të pastra të ndeshjes (tre raste të mëdha). Me më pak kontakte në zonë, më pak krosime dhe një vëllim më të ulët të veprimeve sulmuese, ata arritën të gjeneronin një cilësi dukshëm më të lartë. Me fjalë të tjera, ata bënë pikërisht atë që përshkruan De la Fuente: ata e kontrolluan lojën përmes strukturës së saj.
E njëjta gjë vlen edhe për mënyrën se si Spanja i trajtoi tranzicionet. Të dhënat e disponueshme nuk e matin drejtpërdrejt cilësinë e tranzicionit mbrojtës, por tregojnë efektin e tij: kundër një skuadre që mbështetet në shpejtësi dhe tranzicion, Spanja nuk lejoi asnjë shans të madh dhe e kufizoi prodhimin e saj të përgjithshëm në nivele që nuk përputheshin me cilësinë sulmuese të Francës. Në të njëjtën kohë, ata nuk bënë gabime që çuan në një përpjekje përfundimtare nga kundërshtari, gjë që tregon kontrollin që kishin edhe në momentet e humbjes.
Edhe numrat individualë e përforcojnë këtë pamje. Spanja pati më shumë ndërhyrje të fituara (52 kundrejt 43), më shumë largime topi (22 kundrejt 11) dhe nivele të ngjashme presioni (309 kundrejt 298), por pa u bërë një ekip pasiv. Ata ushtruan presion, por me strukturë. Ata u mbrojtën, por pa humbur distancën.
“Mekanizmi” i Rodrit
Dhe në qendër të gjithë kësaj ishte Rodri. Jo vetëm si pikë referimi, por si mekanizmi që i lejoi Spanjës të kishte të njëjtën strukturë para dhe pas humbjes. Me 82 kontakte dhe 67 pasime (saktësi 87%), ai veproi si një qendër e vazhdueshme.
Harta e tij e nxehtësisë tregon se ai nuk ishte statik para portierëve; ai lëvizte vazhdimisht rreth boshtit, duke ofruar një linjë pasimi për zhvillimin dhe një prani në të njëjtën hapësirë pas humbjes. Me fjalë të tjera, ai bëri pikërisht atë që i duhet një ekipi për të ruajtur distancën dhe për të mos “thyer” kur humbet topin.
Statistikat nuk e përshkruajnë fillimin e lojës së Spanjës. Ato përshkruajnë rezultatin e saj. Një ekip që i lejoi kundërshtarit të merrte topin dhe të bënte lëvizje, por jo të merrte kontrollin.
Dhe kjo pamje nuk konfirmohet vetëm nga të dhënat. Ajo konfirmohet edhe nga vetë lojtarët francezë, të cilët e kuptuan qartë se me çfarë po përballeshin. Didier Deschamps pranoi se ekipi i tij dështoi të kontrollonte ritmin dhe mbeti prapa teknikisht kundër një Spanje superiore.
Me fjalë të tjera, ai pranoi se loja u luajt sipas kushteve të vendosura nga kundërshtari. Edhe më zbulues ishte Kylian Mbappe, i cili foli për paaftësinë e Francës për të kapërcyer presionin e Spanjës dhe mungesën e cilësisë në lëvizjen e topit.
Dhe këto deklarata janë veçanërisht të rëndësishme, sepse përshkruajnë saktësisht atë që një statistikë nuk mund ta matë: ndjenjën e kontrollit brenda lojës. Franca kishte momente posedimi, kishte një prani në të tretën sulmuese, por kurrë nuk pati kontroll të hapësirave dhe distancave. Spanja i shpërdoroi Oliseh, Dembele, Barcola dhe Doue sepse nuk u dha kurrë hapësirë për të drejtuar topin dhe për të ekzekutuar ose shërbyer për Mbappe.
Mesazhi
Spanja nuk fitoi sepse bëri më shumë. Ata fituan sepse përcaktuan se çfarë llogaritet si “më shumë”. Ata i kufizuan kundërshtarët e tyre në veprime me vlerë të ulët dhe mbajtën për vete momentet e pakta, por të qarta.
Dhe ky është ndoshta mesazhi më i qartë i këtij Kupe Bote: në futboll në këtë nivel, nuk mjafton vetëm të shkosh në zonë. Duhet ta organizosh hapësirën në një mënyrë të tillë që të kontrollosh se çfarë është një kërcënim i vërtetë dhe të përgatitesh për kërcënimin tënd të qartë./ Kathimerini
