Në fund të një takimi më shumë se dy-orësh në Dhomën e Situatave me këshilltarët e tij më të ngushtë, Donald Trump mbeti i pavendosur nëse do ta pranonte apo jo memorandumin e mirëkuptimit, “Deklaratën e Islamabadit”, të arritur nga negociatorët e tij. Edhe pse një marrëveshje duket afër, thanë burime për New York Times, mbeten disa çështje për t’u diskutuar, përfshirë lirimin e fondeve të ngrira iraniane.
Loja mbetet e hapur për momentin dhe negociatat vazhdojnë. Pavarësisht mungesës së një vendimi, tregjet financiare vazhdojnë të rriten, duke vënë bast për dritën jeshile për marrëveshjen, ndërsa çmimet e naftës bien në rreth 90 dollarë, duke parë një perspektivë më të ndritshme në horizont. Investitorët janë të inkurajuar nga fjalët që shkroi Trump në Truth, përpara se të takohej në konklavë me këshilltarët e tij: anijet amerikane që bllokojnë Ngushticën “mund të fillojnë procesin e kthimit në shtëpi”.
Por Teherani e ngriu shpejt, duke e sfiduar pikërisht për shkak të Hormuzit. “Menaxhimi i Ngushticës nga Irani tani është konsoliduar ndërkombëtarisht”, tha me zë të lartë Ebrahim Rezaei, zëdhënës i Komitetit të Sigurisë Kombëtare të Parlamentit iranian. “Herë pas here, ai dërgon ushtrinë e tij për të hapur Ngushticën. Ata mbërrijnë, mposhten dhe kthehen prapa”, tha Rezaei.
Versioni i tij i marrëveshjes është “një përzierje e së vërtetës dhe gënjeshtrës”, shtoi Fars, agjencia e lajmeve pranë Pasdaran, disa orë më vonë. Në një mesazh të gjatë në platformën e tij të mediave sociale, Truth, përpara se të hynte në dhomën e situatave, Trump përsëriti vijat e tij të kuqe, duke përfshirë rihapjen e menjëhershme të Ngushticës “pa taksa dhe pa kufizime. Të gjitha minat duhet të hiqen. Irani duhet të pranojë se nuk do të ketë kurrë armë bërthamore”.
“Pluhuri bërthamor do të shkatërrohet”, këmbënguli komandanti i përgjithshëm, duke prekur dy çështjet më të mprehta të negociatave, ato për të cilat negociatat kanë ngecur vazhdimisht, duke i dhënë përsëri shkas erërave të luftës. Në të njëjtën kohë, Zëvendëskryeministri dhe Ministri i Jashtëm i Pakistanit, Mohammad Ishaq Dar, fluturoi për në Uashington dhe u takua me Sekretarin e Shtetit para takimit vendimtar.
Marco Rubio e falënderoi atë për përpjekjet e tij në kërkimin e një zgjidhjeje për konfliktin. Pakistani është negociatori kryesor midis Shteteve të Bashkuara dhe Iranit dhe vetëm kohët e fundit i është bashkuar Katari në mbylljen e memorandumit të mirëkuptimit dhe duke hequr kështu spektrin e luftës. Memorandumi i mirëkuptimit, i cili ende ka nevojë për firmat e Trump dhe Udhëheqësit Suprem Mojtaba Khamenei, parashikon një zgjatje 60-ditore të armëpushimit gjatë së cilës duhet të fillojnë negociatat mbi programin bërthamor të Iranit.
Draftet përfundimtare të qarkulluara në Uashington dhe Teheran përmbajnë disa divergjenca, por ato nuk duket se janë aq larg njëra-tjetrës, pavarësisht mohimeve të përsëritura publike nga të dyja palët. IRGC ka kundërshtuar vazhdimisht thashethemet e SHBA-së në lidhje me uraniumin, ndërsa Shtëpia e Bardhë i ka nxitur vazhdimisht njerëzit të mos u besojnë raporteve të medias së Teheranit.
Brenda 60 ditëve nga nënshkrimi i memorandumit, Shtetet e Bashkuara dhe Irani do të duhet të hartojnë rrugën për asgjësimin e uraniumit të pasuruar shumë të Iranit, të cilin Trump është i vendosur ta shkatërrojë me çdo kusht. Gjithashtu në diskutim do të jetë lehtësimi i sanksioneve të SHBA-së dhe lirimi i fondeve iraniane të ngrira jashtë vendit, si dhe një “fond investimi” që mund të ketë një vlerë deri në 300 miliardë dollarë për rindërtim.
Si Teherani ashtu edhe Uashingtoni e duan marrëveshjen. I forcuar nga rezistenca ndaj sulmeve të SHBA-së dhe me një regjim ende në pushtet, megjithëse të dobësuar, Irani ka nevojë për fonde për të mbështetur ekonominë e tij. Trump ka nevojë për marrëveshjen për të kthyer faqen dhe për t’u përqendruar në zgjedhjet e mesit të mandatit, me çmimet e naftës dhe benzinës në rënie, duke u dhënë amerikanëve një pushim dhe duke ulur inflacionin. Nga ana tjetër, megjithatë, kostoja politike rrezikon të jetë e lartë.
Memorandumi i mirëkuptimit shtyn çështjet më të mprehta dhe, sipas drafteve që qarkullojnë, nuk arrin objektivat e vendosura nga Presidenti i SHBA në nisjen e “Epic Fury”. Një marrëveshje e keqe do ta bënte luftën edhe më të papëlqyeshme midis amerikanëve, dhe do të rrezikonte të krijonte një përçarje me skifterët republikanë që shtyjnë për një sulm përfundimtar ndaj Teheranit./ ANSA.
