Ndryshe nga Italia, Spanja apo Portugalia – ku banorët po ngrihen në protestë për të frenuar fluksin e turistëve që po rrit çmimet e qirasë, po mbingarkon qytetet dhe po rrezikon cilësinë e jetesës – Shqipëria është ende një vend që u hap dyert turistëve me entuziazëm.
Në fakt, në një vend ku sektorë të tjerë ekonomikë po ngadalësohen, si industria apo bujqësia, turizmi është shndërruar në një nga burimet kryesore të rritjes.
Mijëra biznese të vogla jetojnë nga sezoni turistik. Rritja e numrit të turistëve ndër vite ka ndikuar drejtpërdrejt në konsum, ka nxitur investime në struktura hoteliere, në rrjetin e restoranteve, në transport, në ofertat turistike lokale dhe në rritjen e numrit të apartamenteve për qira ditore.
Panairet jashtë vendit kanë kthyer vëmendjen nga Shqipëria, krahas lajmeve për projekte të mëdha zhvilluese si marinat, hyrja e markave të njohura të hotelerisë dhe investimet mbi 1 miliard dollarë në Ishullin e Sazanit, që kanë tërhequr jo pak vëmendjen e mediave botërore.
Vetëm në gjysmën e parë të këtij viti, Shqipëria ka pritur mbi 3.5 milionë vizitorë, një numër që vazhdon trendin e rritjes së viteve të fundit, ndonëse i ngadalësuar në krahasim me bumin që u pa në vitin 2024.
Operatorët turistikë ndërkombëtarë e kanë përfshirë vendin në katalogët e tyre, ndërkohë që plazhet shqiptare po shfaqen në renditjet e portaleve të huaja si “perlë e fshehur” e Ballkanit.
Megjithatë, përtej statistikave dhe propagandës zyrtare, realiteti që përjeton një turist gjatë qëndrimit në Shqipëri nuk është aq miqësor sa do të duhej.
Mungesa e ujit të pijshëm është kthyer në një problem serioz. Në zonat bregdetare si Golemi, Dhërmiu apo Ksamili, një pjesë e njësive akomoduese dhe e shtëpive nuk kanë furnizim të rregullt me ujë.
Edhe më shqetësuese është situata me ndotjen e ujërave detare. Sipas raportit të fundit të Agjencisë Europiane të Mjedisit (EEA), Shqipëria renditet në fund të Europës për cilësinë e ujërave të plazheve, me vetëm 16% të tyre të kategorizuara si “të shkëlqyera”.
Kryefajtore për këtë janë derdhjet e ujërave të zeza pa trajtim në det, mungesa e impianteve funksionale të përpunimit dhe kontrolli i dobët i ndotjes. Kjo jo vetëm dëmton përvojën e pushuesve, por cenon drejtpërdrejt shëndetin publik dhe imazhin e vendit.
Për më tepër, infrastruktura mbështetëse vazhdon të mbetet e dobët, ndonëse ka pasur investime dhe përmirësime, kryesisht në zonën e Jugut, por trafiku në qendër vijon të mbetet problem.
Plehrat që digjen në Elbasan apo Vlorë po kthehen në kërcënim serioz për shëndetin e popullatës, por po krijojnë edhe një imazh aspak serioz për një shtet që është shumë aktiv në panairet ndërkombëtare duke ftuar të huajt ta vizitojnë.
Kjo situatë ka filluar të reflektohet.
Rezervimet individuale janë në rënie në zonat bregdetare si Vlora e Saranda, ndërkohë që operatorët turistikë raportojnë se agjencitë e huaja kanë filluar të shfaqin rezerva ndaj ofertës shqiptare për shkak të këtyre problematikave (shiko shkrimin në faqet e brendshme të revistës).
Përballë këtij realiteti, fokusi i qeverisë nuk duhet të jetë vetëm numërimi i turistëve që hyjnë në kufi. Por as shifrat dhe as propagandat nuk mund ta fshehin mungesën e politikave të qëndrueshme për zhvillimin e turizmit.
Në një ekonomi që po bëhet gjithnjë e më e varur nga ky sektor, shteti nuk mund të mbetet spektator.
Duhet një investim serioz në infrastrukturën bazë – ujë të pijshëm, kanalizime, rrugë, ndriçim, trajtim të mbetjeve – por edhe një vizion afatgjatë për menaxhimin e ofertës turistike, me fokus te cilësia dhe jo vetëm te numrat.
Nëse Italia po ngre pankarta kundër turistëve dhe Portugalia e Spanja po kufizojnë qiratë afatshkurtra, Shqipëria ka ende një avantazh të madh: mikpritjen dhe një imazh të paprishur të një vendi autentik.
Por ky kapital mund të humbasë shumë shpejt, nëse shteti vazhdon ta trajtojë turizmin si një vetëmbështetje spontane.
Ashtu siç erdhën, të joshur nga rrjetet sociale, ku Shqipëria u bë trend, po aq shpejt antireklama nga vetë turistë mund t’i largojë./ Monitor.al
