Kryepeshkopi i ri i Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë, Joan Pelushi, pas intervistës së parë të dhënë për televizionin shtetëror grek, mëngjesin e sotëm është shfaqur në podkastin e Edi Ramës.
Edhe pse Rama nuk mori pjesë në ceremoninë e fronëzimit të Kryepeshkopit të ri, të mbajtur në Katedralen “Ngjallja e Krishtit” në Tiranë, sot ka zbuluar se ata kanë njohje dhe shoqëri të vjetër me njëri-tjetrin.
Gjatë intervistë, Rama kujtoi kohët kur bënte ecejake me Imzot Joanin mbrëmjeve të viteve ’80 në rrugën e “Myslym Shyrit” në kryeqytet.
Edi Rama: Ne kemi njohje shumë të vjetër dhe kemi folur për këto tema duke bërë ecejake mbrëmjeve në rrugën Myslym Shyri deri pas mesnate, flitet për vitet 80 dhe as nuk mendohej që ne do të dilnim në botën e lirë dhe do të kishim lirë të praktikonim fenë. Ju kishit një fjali shumë të thjeshtë kumbuese, që unë do të bëhem prift. Faktikisht ndodhi por arsyeja përse e solla këtu është se kurrë nuk patëm mundësi të flisnim me të njëjtën liri, nga vinte ajo siguri?
Kryepeshkopi Joan: Unë vij nga një familje shumë e madhe dhe jo e krishterë, në atë kohë nuk praktikohej asnjë lloj besimi. Nuk ishte konvertim. Kur lexova për herë të parë Ungjillin, në vitin e 4 të gjimnazit ndodhi diçka thellë brenda meje. M’u kthye sërish gëzimi i fëmijërisë. Falemderova Zotin. Në atë çast jeta ime ndryshoi. Jo vetëm që lexova Ungjillin, por pata fatin të njihesha edhe me njerëz që kishin akses në libra të tilla. Bindja për t’u bërë prift dhe për t’i shërbyer Zotit lindi atëherë. Në atë kohë të bëheshe prift, ishte e paimagjinueshme.
Rama përmendi edhe faktin se Joan Pelushi, përpara se të bëhej prift ka shërbyer në Psikiatri si infermier.
Edi Rama: Kur ecejakeshim ju punonit infermier në spitalin psikiatrik. E kujtoj shumë mirë thoshin se gjëja më e mirë që bën njeriu është të japë. Mirëpo tek dhënia ka një moment egoizmi në sensin e vetëkënaqësisë që po jep, pra jep por merr në këmbim sensin e lumturisë. Por më thonit kur jep dhe marrësi nuk e di fare se kush je është ndryshe. Psikiatria ishte palestra në mungesë të kishës, ku ju stërvitnit shpirtin.
Joan Palushi: Në fakt kjo ishte edhe arsyeja përse shkova atje, ishte frymëzimi i ungjillit. Familja u çudit fillimisht sepse isha një djalë i ri. Kur shkova dhe pashë atë realitet, nis një dhembshura e madhe për këta njerëz. Ajo që ndjeva herën e parë ishte dhembshuri, aq më tepër kur pashë që atje ishte edhe një person që e kisha njohur e kisha pasur në klasë. Mendja është gjëja më e rëndësishme e njeriut. Këta njerëz duhet të ndihmohen.
