Nga Basir Çollaku
Hidhje-pritjet komike videografike Rama-Basha që argëtojnë dhe befasojnë jo pak vetë, duken trashë se nuk kanë asgjë spontane. Ato janë produkt i një regjisure të përbashkët, ose më saktë të monoregjizure.
Ato janë frut i një përgatitje paraprake, me libret dhe skenar të përzgjedhur nga dorë profesionisti, me replika të gatshme e që i përshtaten konktekstit dhe për ta nxjerrë Bashën sfidues, triumfues, po të doni, hero pozitiv, sipas letërsisë së realizmit socialist.
Duhet pranuar se këto biçim videosh që palët “ndërluftuese” shkëmbejnë me njëri-tjetrin, e kanë nxjerrë nga anonimati dhe harresa. E kanë rikthyer në skenë. E kanë rilindur.
Edhe për një profan është e lexueshme dhe e kuptueshme se ky operacion PR politik nuk ka asgjë trendi, asgjë bashkëkohore, asgjë civilizuese, siç mëtohet të shitet.
Është thjesht e vetëm një inxhinieri politiko-artistike që merr përsipër të faktorizojë Bashën, me qëllimin final për t’i siguruar një, njëckë, mandat deputeti. Se në të kundërt do të zhytej në zgafellat e thella e të pakthyeshme të pensionimit të përjetshëm politik.
Të gjithë janë habitur me të drejtë nga nga ky transformim radikal i Lulit: në veshje, në zhargon si ahef lagjeje dhe në nëndialekt. Skenaristi dhe regjizori ka punuar dhe punon mirë, por, të rrimë shtrembër dhe të flasim drejt, edhe aktori është shumë i dëgjueshëm.
Dhe i durueshëm. Duron poshtërimet e vetes. Ndërsa skenaristi toleron poshtërimet ndaj shokëve. Aktorit, me gjasa, i është premtuar në vend të çmimit Oscar, mbase një ulëse në parlament.
Deri në videon e ardhshme, mirë u lexofshim!..
