Ndonëse njëri është i involvuar në një fushatë presidenciale dhe parlamentare dhe tjetri vetëm në zgjedhje lokale, strategjia e komunikimit të Ramës dhe Erdoganit, ngjan si dy pika uji. Në fillim dhe i pari dhe i dyti patën premtuar një komunikim pozitiv me zgjedhësit. Presidenti turk premtoi një fushatë për 14 majin që do synonte të bashkonte të gjithë turqit duke u mbështetur tek një vizion pozitiv i vendit që këtë vit do të festojë 100 vjetorin e themelimit të shtetit.
Edhe shefi i rilindjes, që po këtë të dielë pret fitoren në shumicën e bashkive, premtoi vështrim përpara në një tur ku prioriteti do i jepej mbjelljes së pemëve.
Por asnjëri nga dy autokratët nuk e mbajti dot fjalën. Ata shumë shpejt u kthyen tek ajo që dinë të bëjnë më mirë, tek polarizimi i elektoratit, ngjallja e urrejtjes dhe dasive, përbaltja dhe njollosja e rivalëve. Edi Rama nuk e ka bërë këtë vetëm me kundërshtarët direkt Berishën dhe Metën, por edhe me kandidatët në qytetet që nuk i kanë asnjë faj. Ai shkoi në Vlorë dhe tha se bashkimi për fitore ka zgjedhur për bashkinë më budallain e qytetit. Pastaj në Himarë imitonte kundërshtarin që ka në imagjinatën e tij duke treguar më par një dru dhe duke thënë se ai është dru edhe nga inteligjenca. Fjalori i kryeministrit është i mbushur me budallenj, gomerë e kafshë të tjera që janë shumë larg fjalorit të një politikani normal.
Me një stil tjetër në fjalor edhe epiqendra e fushatës së Rexhep Taip Erdoganit fokusohet tek sulmet personale ndaj rivalit të tij, që tani për tani e ka kaluar në sondazhe. Ai në një rast e shau si pianec, kandidatin presidencial të opozitës Qemal Kiliçardoglu. Duke dashur të ngjallë urrejtje kundër frontit të gjashtë partive të bashkuara kundër tij “Raisi” turk i stigmatizon ata si terrotistë, puçistë, separatistë.
Duke qenë se AKP mbështetet tej mase në vlerat islamo konservatore Erdogan. “Nëse ata fitojnë do të festojnë me shampanjë kurse nëse ne fitojmë do falenderojmë allahun” tha një mbështetës i presidentit, ministri i drejtësisë Beqir Bozdag. Një pistë tjetër është ajo e mbrojtësit të familjes tradicionale kundër perversëve që mbështesin LGBT-të. Natyrisht të gjithë e dinë se kjo i shërben një politike të thellimit të dasive, aq më tepër që, para 20 vjetësh kur erdhi në pushtet, Erdogani me gojën e tij angazhohej për mbrojtjen e homoseksualëve dhe lesbikeve.
Mbi tema të ndryshme, shpesh shumë më tepër banal, të njëjtën teknikë polarizimi ka zgjedhur të çojë në skaj edhe Edi Rama. Ai nuk lë vend pa përforur epitete fyese për Berishën dhe Metën herë duke i krahasuar me zorën qore, herë duke i trajtuar si dy zara që kanë dalë këtë në fushe si bixhozxhi me shpresën të kapim ça të kapim. Nuk do ishte problem që kryeministri të përmendte dështimet në qeverisje të kundërshtarëve të tij, as skandalet e kohës së tyre në pushtet që nga Gërdeci, 21 janari apo video me bllok e Dritan Priftit, që mund të ishin armë të zakonshme të luftës politike. Por ai ka shkuar përtej kësaj, tek tallja, denigrimi, ofendimi që janë mjete që krijojnë prishje të ekuilibrave dhe fraktura sociale. Kjo është një prirje e autokratëve anembanë gobit prandaj dhe fushata e Ramës dhe e Erdoganit nuk kanë përkimin e vetëm, ditën kur përfundojnë, 14 majin.
/Lapsi.al/
