Nga Ilir Kalemaj
Çështja McGonigal apo Ramagate siç ka filluar ta quajë opozita në Shqipëri, ka zbuluar disa petë të lakrorit që kaluan Atlantikun në përmasa dhe efekt. Zhvillimet e drejtësisë amerikane ku McGonigal, ish-kreu i kundërzbulimit të FBI për Nju Jorkun, është akuzuar për shkelje të sanksioneve ndaj Rusisë dhe shërbime ndaj oligarkut të afërt me Putinin, Oleg Deripaskës, por edhe për marrjen e një ryshfeti prej 225 mijë dollarësh nga një shqiptaro-amerikan, i cili ka shërbyer si ndërmjetës me kryeministrin Rama dhe tashmë është cilësuar si dëshmitari A. Lajm ky që për disa ditë me radhë mori vëmendjen e mediave kryesore amerikane, komentet e të cilave në lidhje me rastin patën dhe rreshtime politike sipas vijës editoriale në një Amerikë që vitet e fundit ka parë përshkallëzim të polaritetit politik, duke çuar në një lloj ballkanizimi apo me saktë shqiptarizimi të jetës politike atje. Gjë që reflektohet dhe në atë që përcillet në shtyp.
Dallimi esencial është që drejtësia atje vepron e pandikuar dhe çështja që sapo është hapur, ka pak gjasa të varroset së shpejti. Jo vetëm për faktin që z. McGonigal rrezikon deri në 40 vjet burgim nëse gjendet fajtor. Jo vetëm për faktin që shqiptarët A dhe B janë ndërkohë listuar si dëshmitarë dhe në zhvillimet e afërme ndoshta bashkëpunëtorë të drejtësisë amerikane, nëse duan t’i shpëtojnë marrjes si të pandehur. Por edhe për faktin se pleksen bashkë në rastin e Shqipërisë çështje që shkojnë nga shpërdorimi i detyrës te trafiku i influencës, nga korrupsioni i supozuar te përdorimi politik për të goditur opozitën në Shqipëri. Të gjitha këto janë ende në rrafshin e spekulimit dhe janë fakte penale që do t’i gjykojë drejtësia amerikane, por reperkusionet politike mund të shkaktojnë një mini-tërmet në një vend si Shqipëria.
Për paralelizëm, skandali i Watergate në SHBA gjatë administratës së Niksonit, bëri që megjithëse nuk u provua asnjëherë në gjykatë fajësia e këtij të fundit, madje u shmang edhe impeachment (shkarkimi nga Senati), ky i fundit gjithsesi u detyrua të dorëhiqej, ndonëse së paku në fushën e politikës së jashtme ka qenë ndër presidentët më të suksesshëm amerikanë në histori. Dhe në atë rast bëhej fjalë për vetëm përgjim të kundërshtarëve politikë, pa u provuar asnjëherë në mënyrë definitive as nga drejtësia, as nga gazetaria investigative zinxhiri komandues që të çonte paevitueshmërisht te Niksoni. Gjithsesi më vonë ky i fundit u fal me kat presidencial nga pasardhësi Ford për të parandaluar ndonjë hetim të mundshëm të tij.
Por vlen të theksojmë që bëhet fjalë për nja nga presidentët më të fuqishëm në zenithin e tij politik, ku tashmë kishte fituar dhe mandatin e tij të dytë dhe për një skandal përgjimi. Ndërkohë në rastin në fjalë kemi të bëjmë më së paku me shpërdorim detyre dhe jo vetëm të McGonal, favorizim të personit në fjalë duke i dhënë dhe status investitori (strategjik apo jo), potencialisht korrupsioni aktiv nga pala shqiptare nëse dalin evidenca të tilla përgjatë gjykimit dhe në rastin më të keq përdorim politik për të ngritur çështje fiktive për opozitën shqiptare me synimin për të shkatërruar kundërshtarin politik.
Natyrisht kjo është vetëm zanafilla e gjësë në SHBA, në atë vend ku drejtësia mund të vonojë, por nuk harron si këtejpari dhe funksionon më së miri kontrolli dhe balanca respektive e pushteteve. Pavarësisht se te ne çudia më e madhe tre ditë zgjat dhe skandali ja lë vendin me shpejtësi skandalit të radhës, çështje të tilla kanë potencialin të kthehen në bumerang për palët e përfshira. Minimalisht përsa i përket efektit të të përkëdhelurit të kancelarive perëndimore, çka mund mos të jetë më rasti në të ardhmen e afërt. Se sa pastaj mund të përfitojë elektoralisht një opozitë ende e dobët dhe e zënë me problemet mes vedi pastaj, ky është hesap tjetër.
