Nga Ilir Kalemaj
Rilindja e Procesit të Berlinit përkoi me ikjen në drejtimin e paditur të Ballkanit të Hapur. Në njëfarë mënyre, e shprehur metaforikisht, ishte gozhda në kofinin e tij. Ndër tre marrëveshjet e nënshkruara dje, të paktën dy prej tyre, atë të lëvizjes së lirë të njerëzve dhe atë të njohjes së diplomave, Shqipëria e ka pasur tashmë dhe jo vetëm mes tre shteteve që themeluan fillimisht mini-shengenin ballkanik për të kapërcyer më pas në Ballkanin e Hapur. Kushdo që ka udhëtuar jo vetëm në Serbi dhe Maqedoninë e Veriut por edhe në Mal të Zi dhe Republikën e Kosovës e ka bërë këtë prej vitesh vetëm me kartën e identitetit.
Gjithsesi, simbolika e ristartit të një procesi të inicuar qysh në 2016 nga ish-kancelarja Merkel që për më tepër ka vulën dhe çertifikimin e BE-së është lajm i mirë për gjithë vendet e Ballkanit Perëndimor. Aq më tepër kur kjo shoqërohet me një bonus financiar si ai prej plot 1 miliardë eurosh për të zbutur efektet e krizës energjetike, sadoqë te ne ende diskutohet vendosja e fashës 800 kwh në muaj, deri sa të flas Supremi, fjala e të cilit ndikohet jo vetëm nga gjeopolitika, por edhe nga ritmi i pakënaqësisë apo shkalla e protestës.
Ndërkohë Serbia kishte zgjedhur të dërgonte kryeministren Brnabiq në Berlin ndërsa presidenti fuqiplotë Vuciq ishte i zënë me stërvitje raketore ku po testonte sistemin rus S400. Gjithashtu, Serbia është i vetmi vend në glob përpos vetë Kinës që ka blerë sistemin anti-raketor kinez FK-3. Shpenzimet e mbrojtjes vjetore të Serbisë shkojnë në plot 1.5 miliardë euro, e barabartë me më shumë se dyfishin që shpenzojnë 5 vendet e tjera të rajonit të marra së bashku. Shto këtu dhe faktin që një pjesë e mirë e tyre janë armë ofensive dhe natyrisht rritet proporcionalisht frika dhe pasiguria për destabilitet të mundshëm që në mos sponsporizohen direkt nga Beogradi ky i fundit përfiton dukshëm. Këto përgatitje për luftë, deklaratat e besnikërisë ndaj Beogradit dhe jo vetëm nga filorusi i deklaruar ministri i brendshëm Vulin, por edhe nga ministri i jashtë Daciq, apo vetë presidenti Vuciq dhe panorama është e qartë që Serbia po vet-viktimizohet sërish për të arritur ta marrë maksimumin në këtë fazë negociatash.
Ndërmjetësimi franko-gjerman që me detajet që kanë rrjedhur (në fakt nga Beogradi) i jep Serbisë avantazhin e përshpejtimit të antarësimit në BE përpos disa miliarda euro për ekonominë e saj, lejon në fazën e parë njohjen e Kosovës republikë nga 5 vendet e BE-së që nuk e kanë njohur ende dhe antarësimin në OKB. Serbia nuk do ta njohë në fazën e parë por pas një periudhe 10 vjeçare. Ndërkohë që mesa duket synon të maksimizojë përfitimet e saj duke kërkuar në tavolinë koncesione të tjera që mund të përfshijnë ato territoriale apo ekstra-territoriale, minerare, ujore, autonomi të zgjeruar për veriun e Kosovës etj.
Natyrisht këto çështje nuk do të merrnin kurrë zgjidhje brenda Ballkanit të Hapur pavarësisht propagandës disavjeçare dhe rezistenca e Kosovoës, bashkë me Bosnje-Herzegovinën dhe Malin e Zi që çështjet dhe problemet multilaterale dhe bilaterale të merrnin zgjidhje vetëm brenda suazës së integrimit të këtyre vendeve në BE përmes kornizës së Procesit të Berlinit, duket se rezonuan dhe racionalisht ishin zgjedhja e duhur.
