Ministri i brendëshëm Bledi Çuçi doli sot përpara selisë së kryeministrisë për të bërë një hap pas prej deklaratës së një dite më parë, se Ardi Veliut po i sosej flaka e kandilit në krye të policisë së shtetit.
Ministri u justifikua se togëfjalshi i tij pezhorativ ishte më tepër pasojë e emocioneve të shkaktuara në përballjen me opozitën në parlament, sesa mendimi i tij për punën e shefit të policisë. Çuçi e ngriti në qiell atë duke theksuar se uniformat blu kishin arritur në këto vite në standarte dhe performancë shumë të lartë.
Në fakt, kjo komedi me të cilën gjithsecili vë buzën në gaz nga halli, e ka një shpjegim. Dikush me sa duket i ka tërhequr vërejtjen ministrit për faktin se puna e policisë nuk duhet vënë në diskutim. Deviza ka qenë: dhe Ardi Veliun duhet ta heqim qafe se me injorancën, militantizmin përtej normës dhe mungesën e profesionalizmit na diskreditoi, por edhe beteja propagandistike e sukseseve duhet të vazhdojë.
Po si mund të çlirohesh nga një drejtues “i suksesshëm”?
Vetëm me dorëheqje.
Pikërisht për këtë arsye, kur e thirri në zyrën e tij, në kryeministri, të martën në mesditë, Rama i ka komunikuar Veliut se epoka e tij kishte përfunduar por se kjo do të zgjidhjej me anë të dorëheqjes.
Kështu u bë dhe drejtori i bindur i policisë “zbuloi” papritamas se i duhej të kalonte më shumë kohë me familjen. Aq qesharake ishte e tërë kjo situatë, sa edhe brenda letrës së dorëheqjes shndërrua në hit në rrjetet sociale, Veliu tregonte se ishte sërisht i gatshëm të hiqte dorë nga gruaja dhe fëmijët, të cilët i pati përdorur si arsyen se përse po hapte rrugë, për të bashkëpunuar sërish me kryeministrin.
Por, pavarësisht këtyre episodeve që e bëjnë edhe me humoristike gjithë historinë, një fakt mbetet i pandryshuar. Pavarësisht dështimeve të njëpasnjëshme, Rama, për të mos prishur kartolinën e “policisë që duam” kurë nuk e ka pranuar largimin si të paaftë të drejtuesve të policisë.
Ndonëse i përfshirë në akuza për përgjime të paligjshme, Atran Didi u largua nga drejtimi i policisë me “vullnetin e tij të lirë”. Po ashtu edhe Fatmir Xhafa, i cili nuk arriti dot kurrë ta bënte bindëse alibinë për dosjen “Babale” dha një dorëheqje pa motive. Po me “vendim personal” u largua edhe Sandër Lleshaj, pas vrasjes së Klodian Rashës, ndonëse prej kohësh ishte një sekret publik ftohja e tij përfundimtare me shefin e qeverisë. Nga të gjithë ministrat dhe drejtorët që ka pasur policia në vitet e rilindjes, vetëm Saimir Tahiri dhe Haki Çako nuk janë larguar me dorëheqje.
Dhe arsyeja se pse kjo ka ndodhur kuptohet lehtë. Sepse ndryshe nga çfarë premtoi në fushatën e 2013, Rama nuk ndërtoi dot një polici ku vrasësit të mos largoheshin në drejtim të paditur, organet e rendit në vend nuk penguan dot që në raportin e Departamentit të shtetit për narkotikët, Shqipëria të etiketohej si “vend burimi për kanabisin dhe rrugë furnizimi për drogërat e forta”. Gjatë këtyre viteve u kthyem sërish tek versioni më i keq i policisë politike që ushtron dhunë mbi kundërshtarët e rregjimit dhe tek përdorimi i saj për manipulimin e zdhedhjeve. Prandaj, njësoj si edhe me rastin e Ardi Veliut, deviza mbetet e njëjtë: “Sukseset vazhdojnë, por thjeshtë drejtuesit largohen për arsye familjare”. /Lapsi.al/
