Ndonëse vendet europiane dhe Britania po reagojnë për ndryshimet e njëanshme kushtetuese që prishin marrëveshjen e 5 qershorit, ambasadores amerikane Yuri Kim i është mbyllur goja. Ajo po hesht përpara faktit të kryer ku e ka vënë Rama, mazhoranca e të cilit vendosi sot t’i votojë ndryshimet në kodin zgjedhor deri më 30 shtator, ndonëse në Këshillin Politik ende s’ka konsensus.
Madje ai po e bën këtë edhe duke prishur paktin e vëzhguar nga arbitrat ndërkombëtarë, sipas të cilit, kur nuk ka dakordësi mes palëve Këshilli Politik i drejohet ODIHR.
Por nëse ambasadores amerikane nuk i kërkohet me detyrim të flasë, ajo ka së paku obligimin moral që të mos bëhet palë në betejën e brendshme politike. Sepse, nëse në 3 qershor, kur për ambasadoren amerikane faji ishte i Lulzim Bashës, për mos dakordësinë për një marrëveshje të mirë që ishte gati, ajo nuk ngurroi të tregonte me gisht përgjegjësin. Ajo përdori një metaforë futbollistike për të theksuar përgjegjësinë duke treguar se në fushën e kujt gjendej topi.
Por që atëhere rrodhi shumë ujë. Palët e firmosën marrëveshjen në 5 qershor dhe ambasadorja deklaroi me lumturinë e njeriut që i detyron palët të bien dakord: “5 qershori duhet të kalojë siç është. Nuk mund të hapet përsëri. Nuk mund ta bësh sepse do të ishte shkelje e besimit të vënë”.
Por pas kësaj deklarate në “Top Story”, Rama vendosi ta shkelë besimin duke përdorur sharlatanët e opozitës së re për të ndryshuar rregullat e lojës. Ai vendosi të shkojë drejt hapjes formale të listave, zhbërjes së koalicioneve dhe pavarësisht këtyre, thoshte se nuk i ka cënuar asnjë fije floku marrëveshjes së 5 qershorit dhe se do ta votonte atë të plotë.
Në këto kushte edhe Bashkimi Europian, edhe vendi më i rëndësishëm i tij, Gjermania, nuk kanë ngurruar të tregojnë me gisht se cili është përmbysësi i tryezës. Madje ato i kujtuan Ramës se ky veprim unilateral, mund të pezullonte përparimin e Shqipërisë në rrugën e negociatave.
Në këtë kohë Yuri Kim nisi të sillet si memece. Deklarata e saj se “5 qershori nuk duhet prekur” tingëllonte qesharake, ndërkohë që palët qenë në pozicione diametralisht të kundërta: PS thoshte se nuk po e prekte, PD-ja se i qe vënë flaka.
Por kur gjithçka mori fund dhe socialistët i votuan në mënyrë të njëanshme në 30 korrik, ndryshimet e kushtetutës, pra kur u bë fakt për këdo se kryeministri nuk do të ndalej për ndryshimin e rregullave të lojës në favor të tij, ambasadorja ishte e vetmja që sillej sikur nuk kuptonte se ç’po ndodhte.
Ajo kërkoi që edhe pas faktit të kryer, diskutimet duhet të vazhdonin, në vjeshtë, në këshillin politik.
“Partitë duhet të përfshihen në Këshillin Politik me mirëbesim. Drejtuesit përkatës kanë deklaruar se çdo veprim i Parlamentit nuk i mbyll negociatat e nisura në Këshillin Politik rreth listave të hapura dhe koalicioneve”, tha ajo dhe shtoi gjoja me kërcënim: “Ne do të shohim nëse drejtuesit do ta mbajnë fjalën e tyre”.
Me naivitetin fëminor që e karakterizon, “zoti Luli” besoi se kryeministri do ta dëgjonte kërcënimin e rrugës së Elbasanit. Ai vazhdoi të ulet në tryezën e Këshillit Politik, ku opozita po nëpërkëmbet duke mos u lejuar që të shpjerë as versionin e saj për konsultim te ODHIR.
Dhe ndonëse Rama po shkel çdo angazhim të marrë para ndërkombëtarëve dhe po i trajton deklaratat publike të Yuri Kim njësoj si ato të Elisa Spiropalit, ambasadorja sillet sikur asgjë nuk ka ndodhur.
Natyrisht askush nuk ka të tagrin t’i kërkojë llogari, përfaqësueses së një shteti të huaj se kur vendos të flasë ose jo. Ndonëse ajo ishte garantja që i mblodhi palët në selinë e saj, përsëri askush nuk mund të pretendojë që ajo të thyejë heshtjen. Në këtë pikë nuk ka asnjë vlerë t’i kujtohen fjalët që tha pas nënshkrimit të 5 qershorit dhe urimet që u shprehën nga sekretari i shtetit Pompeo.
Por, ama është e drejtë e çdo shqiptari të mos jetë dakord me bërjen palë dhe me diplomacinë me dy standarte, që kur mendon se po dredhon “zoti Luli” e tregon se në fushën e kujt gjendet topi, ndërsa kur këtë e bën Rama, hiqet sikur nuk e sheh. Me kutin që ka vënë vetë, ambasadorja Kim e ka detyrim të flasë. Ajo ka detyrim të thotë ku gjendet topi dhe jo të kërkojë goma në detin e Sarandës.
/Lapsi.al/
