Nga Boldnews.al
Në Bashkinë e Tiranës, mjafton që të zgjasësh dorën për të marrë një procedurë tenderi, një vendim për prishjen e objekteve kulturore, apo një faqe shkresë me firmën e titullarit, për të zbuluar qindra milionë euro dëm, korrupsion, ndikim të paligjshëm, apo blerje propagande. Prokuroria Speciale SPAK mjafton që të fusë dorën në “thesin e zi” aty pranë Sahatit me kullën përbri dhe gjithnjë brenda do gjejë një copë Lal…
Kudo del emri i kreut të Bashkisë së kryeqytetit Erion Veliaj. Me urdhrin e Ramës, me ndikimin e tij, apo me yshtjen e oligarkisë së ndërtimit, Erion Veliaj për tetë vite radhazi nuk është në gjendje të kuptojë se ka lënë “gjurmë krimi” kudo. Ndoshta sot i ka thirrur paksa mendjes, kur SPAK vendosi të sekuestrojë Inceneratorin e Tiranës, pasi zbuloi se në fakt pronarë të vërtetë ishin Klodian Zoto dhe Mirel Mërtiri. Me firmën e Veliajt këtyre dy personazheve kotrovers, që janë një shkrirje e krimit me politikën, Veliaj u ka dhënë edhe në arrati rreth 100 milionë euro. Ky dëm sot është i dukshëm, mban erë të rëndë plehrash dhe dogji taksat qytetare për disa vite, edhe nën “hundët e SPAK”.
Veliaj reagoi, si gjithnjë duke bërë rolin e viktimës sikur po baltosin një “figurë të pastër” si ai. Mënyra e reagimit tregon shumë më shumë sesa çdo hetim i institucionit të akuzës, që në fakt ka përgjegjësinë e saj sepse e sekuestroi shumë vonë. “Histeria e portaleve të baltës tregon vetëm që baltaxhinjtë e udhëhequr nga Non Gratat s’e kanë marr vesh akoma që jemi në epokë tjetër! Sekuestrimi dhe heqja nga duart e subjektit privat të impiantit të mbetjeve të Tiranës si rezultat i hetimeve të SPAK është mëse i mirëpritur në rrugën e zbardhjes së veprimtarisë së paligjshme të kujtdo që ka abuzuar në dëm të interesit publik”-shkruan Veliaj. Mënyra e gjuhës së përdorur dhe tentativa për ta paraqitur si “lajm portalesh që baltosin”, në fakt është frika më e madhe e Veliajt sot, nesër dhe në vijim.
Ai e di më mirë se kushdo se nëse SPAK kërkon vertetë të zbardhë këtë aferë, vetë ai e ka një rrugë fort të shkurtër për të bërë, nga bashkia drejt e në një furgon me ca çuna që e shoqërojnë diku, aty ku kamera e vetme që mund të gjejë me sy është ajo që vëzhgon korridorin në hyrje të dhomëze të errët, deri në daljen para gjykatës për të mësuar “masën e sigurisë”.
Dilemat e Veliajt tashmë janë të mëdha, frika po ashtu, ndërsa pyetja që me gjasë nuk ka marrë përgjigje është nësë ai i madhi e lëshoi apo jo. Nga ana tjetër, SPAK mban në duar një dosje që nuk ka nevojë për shumë hetime të thelluara. Afera është bërë aq e trashë sa të gjithë kanë lënë gjurmë më të mëdha se ato të ujkut në dëborë.
Veliaj ndoshta ca më trashë pasi ka anashkaluar Këshillin Bashkiak si për rënien dakord për ngritjen e inceneratorit ashtu edhe për vlerën e pagesave që do jepte për trajtimin e tyre. Trashësia e zullumit ishte aq e madhe sa ndërsa në Sharrë mbetjet mbulohen me dheun e oligarkisë së ndërtimit, paguhet sikur incenerohen. Ndaj SPAK sa herë të fusë dorën ne “thesin e inceneratorit të Tiranës” gjithnjë do i dalë një Lal… Plehrat po marrin plehra, të cilët deri më tani me ndihmën e propagandës, forcën e medias së blerë kanë shitur veten si “shërbëtorë të qytetarëve”.
