Nga Genc Pollo
Për përcaktimin ndalim-hyrje të Sali Berishës nga autoritetet britanike do të thosha të njëjtën gjë që kam thënë vjet për përcaktimin e tij nga Departamenti i Shtetit:
-jobindës në rastin individual pa dhënë prova;
-joproporcional duke konsideruar kontekstin aktual në vend;
-jondihmues për demokracinë e shtetin ligjor në respekt të rolit të opozitës demokratike;
Sipas shpjegimeve të bëra publike dje, rasti i vitit 2008 si provë nuk është bindës për të qenë motiv për përcaktimin ndalim-hyrje. Po ashtu jo-proporcionaliteti mbetet i madh mbas dhjetë vitesh aktive në denoncimin e korrupsionit e keqbërjes në radhët e pushtetit.
Është formalisht disi më problematik për shtetin ligjor e demokracinë sepse ndryshe nga vjet, shënjestrën liderin zyrtar të opozitës politike (të pakapur nga pushteti); nga një pushtet të kthyer në regjim shtetkapjeje, korrupsioni të lartë dhe kriminaliteti të organizuar.
Por megjithatë vërej dy dallime:
Së pari, i dërguari i posaçëm britanik teksa prezanton masat restriktive për dy-tre dyzina personash, flet me gjuhën e Partisë Demokratike për votë-blerjen, lidhjet e qeverisë me krimin, korrupsionin e lartë etj. Kjo nuk është pak e me gjasë do të materializohej nëse emrat e këtyre personave do të bëheshin të njohur.
Së dyti, përfaqësuesit britanikë në Tiranë kanë patur një sjellje publike përgjithësisht serioze e profesionale. Ndryshe nga dikush tjetër, ata nuk kanë lejuar instrumentalizimin e tyre nga qeveritarët për të mbuluar abuzimet qeveritare; po ashtu ata nuk janë bërë qesharakë me aventura ndikimesh brendapartiake.
Eppur si muove!
