Nga Kevin Agolli
“Këtë e di unë”. Kjo duhet të ketë qene fjalia e këtyre katër viteve që Albin Kurti ka patur në mendje në çdo dalje publike, takim negociatash, me miq, aleatë, kundërshtarë, bashkëpunëtorë dhe jo vetëm. Megjithatë katër vitet mbaruan dhe tani se çdo të ndodhë të dielën, as Albini nuk e di. Sidoqoftë, për të folur për të dielën, duhet të kuptojmë katër vitet e asaj që ka bërë Kurti, dhe jo vetëm të asaj që ai ka ditur në mendjen e tij.
Zgjedhjet e të dielës në Kosovë do të nisin pikësëpari nga kjo gjë, rezymeja e mandatit të parë të Albin Kurtit si Kryeministër. Një investim durimi ndaj çdo tundimi, lufte dhe sfide prej shumë vitesh, deri në kurorëzimin pa kontestime të Kurtit si Kryeministër katër vite më parë. Pas kësaj, një kalvar ngjarjesh me jo aq shumë efikasitet, por padiskutim me shumë dhimbje koke për të gjithë ata që me Kosovën i lidh diçka.
Entuziazmi i njerëzve në zgjedhjen e Kurtit si Kryeministër në shkurtin e 2021, ishte mbase më i madh edhe se i vetë Albinit për arritjen e objektivit të tij. Mbase sepse ai, si një David, do të gjente përballë për të ndeshur disa Goliath kësaj radhe, në këtë adaptim modern të një përballjeje Biblike, por me fundin që mbetet ende për tu shkruajtur.
Lufta kundër korrupsionit, rritja e pagave dhe kontrolli i plotë territorial i Kosovës, mund të cilësohen jo vetëm si arritje, por edhe si hedhja e rrënjëve në ndërtimin e identitetit shtetar të Kosovës. Megjithatë, çdo progres që ka bërë qeveria Kurti në këto katër vite për forcimin e pozitave të brendshme të shtetit, mbetet si një mirazh në mesin e një shkretëtire, përballë sfidës jetike që ka Kosova; marrëveshja me Serbinë dhe pranimi i saj si shtet në OKB.
Kjo pa harruar edhe stabilitetin e brendshëm përballë çdo rreziku dhe kërcënimi, që asesi nuk është në gjendje për t’i menaxhuar e vetme, pa ndihmën e aleatëve të saj. Dhe këtu fillojnë sfidat dhe dyshimet, në atë që është bërë dhe çfarë mund të bëhet. Kur flitet për zgjedhjet në Kosovë, nuk mund të përdorim të njëjtën narrativë, me ato të vendeve të tjera; përfshirë dhe Shqipërinë, me zgjedhjet tona thjesht pak muaj më vonë.
Problemi kryesor i Kosovës mbetet Beogradi. Megjithatë në mënyrë paradoksale, në qeverisjen Kurti, problem janë kthyer investitorët dhe aleatët e ndërtimit të shtetit të dytë shqiptar në rajon. Kjo sepse Kurti, ndryshe nga çdo paraardhës i tij, i ka rënë me kokë çdo muri që i është vendosur para. Kokëfortësia e tij është kthyer në një dhimbje koke për këdo që është gjendur i ulur në të njëjtën tryezë më të.
Albin Kurti ka vendosur parimin dhe bashkë me të dhe shfrytëzimin e një narrative patriotike, për të shpjeguar marrëdhënien e komplikuar me Serbinë. Dhe me të drejtë! Megjithatë, parimi i Albinit, jo pa shkak, ngatërrohet me një surrealizëm te tijin kur vjen puna te linja e politikës së jashtme, që qeveria e tij ka zgjedhur të ndjekë këto katër vite.
Kurti, me ose pa dashjen e tij, harron varësinë jetike që Kosova ka kundrejt aleatëve të saj. Dhe në përpjekjen e tij për tu treguar hero në një kohë pa kohë, e ka çuar në pikën më të keqe marrëdhënien e Kosovës me ta. Aq sa, në 2023-in mori sanksione nga ana e Bashkimit Europian, duke e bërë për çdo dashakeqës, të krahasueshme me vende si Bjellorusia ose dhe më keq. Edhe pse ato sanksione përveçse absurde, mund t’i quajmë fare mirë si një lajthitje të Brukselit, këmbanat ranë dhe tingulli vazhdon të dëgjohet.
Nga ana tjetër rizgjedhja e Trump në Shtëpinë e Bardhë, risjell përplasje të vjetra në një kohezion të ri. Edhe pse Kosova është tërësisht periferike nga dosjet dhe planet që Trump ka në zyrën ovale, Amerika mbetet Amerika, mbi të gjitha për shqiptarët.
Sidomos kur brenda asaj zyre fluturon një “mizë” si Richard Grenell, që fluturon sa nga veshi i Trumpit në Prishtinë. Mbi të gjitha këto ditë, që më shumë duket si kryetari i opozitës së bashkuar në zgjedhjet e 9 shkurtit, me sulme të njëpasnjëshme ndaj Kryeministrit të Kosovës, sa si i Dërguari Special i Presidentit për Misione të Veçanta.
