Gjykata Europiane e të Drejtave të Njeriut urdhëroi Italinë që të paguajë gjithsej 27,000 euro për emigrantët sudanezë në një çështje që daton në vitin 2016.
Gjykata e Strasburgut e dënoi të enjten Italinë për trajtimin e saj ndaj një grupi emigrantësh sudanezë, të cilët u detyruan të zhvishen përpara azilkërkuesve të tjerë dhe iu nënshtruan praktikave shqetësuese dhe poshtëruese.
GJEDNJ-ja po vendoste në dy çështje të ngritura kundër Italisë nga nëntë shtetas sudanezë që mbërritën në vend nga deti në verën e vitit 2016 kulmi i të ashtuquajturës krizë evropiane të emigrantëve – dhe u larguan ose u kërcënuan se do të largoheshin. Grupi i parë – përfshirë katër nga paditësit – mbërriti në vend me varkë, ndërsa i dyti i përbërë nga pesë emigrantë – u shpëtua nga marina italiane nga deti.
Gjykata mbështeti vetëm pretendimet e çështjes së parë, të paraqitur nga katër emigrantë, të cilët thanë se ishin detyruar të zhvisheshin lakuriq përpara emigrantëve të tjerë për t’iu nënshtruar një kontrolli mjekësor pasi u arrestuan nga autoritetet italiane. Ata thanë se kanë mbetur lakuriq për rreth dhjetë minuta, pa asnjë privatësi.
GJEDNJ vendosi në mbështetje të emigrantëve, duke gjetur se kjo procedurë shkonte përtej asaj që mund të konsiderohej e nevojshme dhe legjitime.
Grupi i emigrantëve sudanezë tha gjithashtu se ata ishin të detyruar të duronin udhëtime të gjata me autobus gjatë periudhës më të nxehtë të vitit, pa u dhënë ujë dhe ushqim të mjaftueshëm dhe pa një shpjegim se ku po shkonin apo pse. Sipas GJEDNJ-së, emigrantët mbaheshin nën mbikëqyrje të vazhdueshme policore në një klimë dhune dhe kërcënimesh.
Shtatë gjyqtarët e GJEDNJ ranë dakord njëzëri se emigrantët trajtoheshin në një mënyrë që ishte shqetësuese dhe poshtëruese dhe arritën në përfundimin se Italia shkeli nenin 3 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut. Gjykata urdhëroi vendin që t’u paguajë katër shtetasve sudanezë një total prej 27,000 euro për dëmet morale dhe 4,000 euro për shpenzimet dhe shpenzimet.
Katër emigrantët që sollën rastin e parë – të gjithë të lindur midis 1980 dhe 1994 – që atëherë u është dhënë mbrojtje ndërkombëtare në bazë të historisë së tyre personale dhe pasojave për jetën e tyre nëse kthehen. Ata nuk rrezikojnë më të dëbohen. Tre jetojnë në Torino dhe një në Gjermani.
GJEDNJ gjeti gjithashtu se një nga 9 emigrantët u rrah gjatë një tjetër përpjekjeje për largim, duke vënë në dukje se nuk ishte kryer asnjë hetim për këtë incident – një shkelje tjetër e nenit 3.
Pesë paditësit e tjerë ishin pjesë e një grupi prej 40 emigrantësh, të cilët thanë se ishin dëbuar nga Italia menjëherë pasi kishin mbërritur. Ankesat e katër prej pesë paditësve në çështjen e dytë u rezultuan nga gjykata si të pabazuara sa duhet dhe gjykata konstatoi se Italia nuk ka shkelur nenin 3 në trajtimin e tyre.
