Është shkarkuar ditën e sotme nga detyra arkivisti i teatrit “Aleksandër Moisiu” në Durrës.
Lajmin e ka bërë me dije vetë, Gëzim Domi, përmes një postimi në rrjete sociale, i cili thekson se pavarësisht këtij vendimi nuk do të ndërpres pasionin dhe përkushtimin profesional për të fiksuar dhe ruajtur arkivin e qytetit të Durrësit.
Ai thekson se me largimin e tij nga ky pozicion, teatri Aleksandër Moisiu do të jetë teatri i parë në botë pa arkivist.
Domi, është shkarkuar nga kjo detyrë nga drejtori aktual Elio Bajrami dhe me miratimin e kryetares së Bashkisë së Durrësit.
Reagimi:
Miq, ju njoftoj se nuk do të jem më arkivist i teatrit dhe qendrës kulturore Aleksandër Moisiu.
Me propozim të drejtorit aktual Elio Bajramaj dhe me miratimin e kryetares së Bashkisë së qytetit të Durrësit, është vendosur largimi im nga puna duke suprimuar vendin e arkivistit në këtë institucion me nje histori 70 vjecare.
Prej disa vitesh kam vazhduar ruajtjen dhe pasurimin e dokumentuar të veprimtarisë së këtij institucioni nëpërmjet arkivit të themeluar nga i papërsëritshmi Todi Thanasi, e më pas nga personalitete si Haxhi Rama e Luan Jaupi.
Unë nuk e di me çfarë logjike profesionale dhe proceduriale teatri Aleksandër Moisiu kërkon të jetë teatri i parë në botë pa arkivist, por ndoshta këtë e spiegon më mirë artisti i mirënjohur botëror Florian Vlashi në një intervistë protestë për jetën kulturore në Durrës, kur sjell një citat nga shkrimtari i madh Milan Kundera.
“Hapi i parë për të likuiduar një popull është të shuhet memoria. Të shkatërrosh librat e tij, kulturën dhe historinë. Pastaj dikush duhet të shkruaj libra të tjerë, të prodhojë një kulturë të re dhe të shpikë një tjetër histori. Menjëherë kombi do të fillojë të harrojë kush është dhe kush ishte. Dhe bota përreth do ta harrojë akoma më shpejt”
Miqtë e mi, ju siguroj se unë nuk do të ndërpres pasionin dhe përkushtimin tim profesional për të fiksuar dhe ruajtur arkivin e qytetit tim edhe jashtë emërimit zyrtar, sic kam bërë gjatë gjithë jetës sime profesionale. Eshtë detyra ime si qytetar të sfidoj përpjekjet për të shuar kujtesën e institucionit dhe të qytetit, aq më tepër për të mos lejuar trajtimin e historisë sipas interesave të çastit.
