11 orë operacion, 100 persona të përfshirë, 40 ditë rikuperim dhe më në fund, disa ditë më parë, një djalë 5-vjeçar mundi të shkonte në park me prindërit e tij, të vraponte dhe të luante me fëmijët e tjerë. Ai ia doli sepse tani në trupin e tij ka një pjesë të mushkrisë që i dha babai i tij.
Në spitalin Papa Giovanni në Bergamo, ku u krye operacioni i parë i këtij lloji në Itali, e pagëzuan me emrin Mario , sipas protagonistit të videolojës së tij të preferuar. Ai është djali i një çifti shqiptar, Anduel, 34 vjeç, dhe Ornela, 35 vjeç.
Djali i vogël vuante nga talasemia dhe babai i tij kishte dhuruar tashmë palcën e tij. Por kjo kishte shkaktuar një reagim imunitar, me qelizat e donatorëve që sulmonin organet e marrësit duke shkaktuar dëme të parikuperueshme në mushkëritë e 5 vjeçarit. Mario nuk kishte mundësinë të ndalte frymëmmarjen as të gëlltiste dhe ushqehej me një tub.
Një transplant normal i mushkërive do të kishte shkaktuar probleme dhe nevojën për një operacion të ri në pesë deri në dhjetë vite. Por fakti që mushkria në trupin e 5 vjeçarit është zëvendësuar nga ai i babait ka krijuar kushtet ideale për dhurimin e jetesës. Kjo do të thotë, merrni pesë nga nëntëmbëdhjetë segmentet nga lobi i poshtëm i djathtë i mushkërisë së babait dhe përdorni ato për të zëvendësuar mushkërinë e djathtë të djalit.
“Kur më propozuan, nuk u mendova dy herë: ishte për të shpëtuar jetën e djalit tim,” tha Anduel. “Në këto dy vite, gjithçka më kishte kaluar në mendje”– shtoi ai.
Më 17 janar u bë operacioni, në dy dhoma kirurgjikale ngjitur, aktive paralelisht të koordinuara nga drejtori i Kirurgjisë Michele Colledan, i cili kryen transplantin e fëmijës, ndërsa Alessandro Lucianetti kryen heqjen e lobit të mushkërive nga babai. Rreth tyre, gjatë njëmbëdhjetë orëve dhe dy turneve, njëqind veta vijnë me radhë.
Fëmija nuk mund të merrte frymë dhe ishte i lidhur me Ecmo, sistemin e qarkullimit ekstrakorporal. Pas operacionit, 5-vjeçari qëndroi në terapi intensive. Për katër ditë Mario mbetet i lidhur me Ecmo, më pas rifiton funksionin e mirë të mushkërive. Tetë ditë pas transplantimit, ai arrin autonominë e frymëmarrjes me pezullimin e ventilimit invaziv.
Babai i tij tani ka një reduktim 20% në vëllimin e mushkërive, por do të jetë ende në gjendje të bëjë një jetë normale dhe madje të luajë sport.
Në fillim të shkurtit Mario transferohet në Pediatri, ai rifillon aktivitetet e tij normale pa pasur nevojë për mbështetje respiratore: mushkëria e tij e re është plotësisht funksionale.
“Falë Zotit dhe mjekëve gjithçka shkoi mirë – psherëtin Ánduel –. Tani ai mund të shkojë në kopsht, të luajë me fëmijët e tjerë. Ai nuk rri një moment i qetë, ha pak dhe luan shumë. Nuk ka asgjë më të bukur për të parë, është e mrekullueshme”.
“Bëmë një gjë të jashtëzakonshme – thotë drejtori i shtigjeve pediatrike Lorenzo D’Antiga –. Dhe ka një baba që i shpëtoi dy herë jetën djalit të tij”.
“Gjëja më emocionuese është t’i shohësh të gjithë së bashku,” shton Colledan.
Ata dolën nga spitali nga 21 shkurt. Do të duhen ende disa kontrolle pas transplantit, më pas Mario do të jetë në gjendje të shkojë në shtëpi dhe të fillojë jetën normale të një fëmije që vrapon dhe luan në një park pas një kohe të gjatë.
Burimi: CORIERRE DELLLA SERA/ Përshtati: Boldnews.al
