Nga Boldnews.al
Nëse do i hiqnin pikturën, padyshim që do mbeste me arsim 8-vjeçar. Gjithsesi ai ishte kontrovers që mësuesit shihnin diçka, pa e kuptuar asnjëherë se çfarë ishte ajo diçka. Që ishte person me “aftësi ndryshe”, (i çuditshëm në reagime dhe fjalë që herë dukeshin shumë të mëdha dhe herë tërësisht bosh, pa kuptim e kokë), kjo nuk kishte asnjë diskutim.
Bëhet fjalë për kryeministrin e sotë, që vijon prej dhjetë vitesh të qeverisë nën një skemë të djallëzuar që quhet patronazhim. “Organizata e Pionerit më kishte ngarkuar që të shpëtoja Mehmetin prej duarve të armikut përmes zbatimit të përpiktë të një lloj misioni që gjatë asaj epoke të artë quhej patronazh”. Kështu shkruan Rama në një frazë nga shkrimi i tij plot famë dhe brumë: “Ina, Ina, hiqi brekët”. Shkrimi është një tregim thuajse në vetën e parë që tenton të vërë në lojë regjimin e kohës por njëkohësisht të prekë edhe tema sociale, simos ngurtësisë dhe urisë së seksit.
Më shumë se një letërsi trill e rozë, ai është një tregim i sinqetë që tek kjo “vepër e madhe” e Ramës duket se i ka zanafillat edhe mënyra e tij qeverisëse me bombardime propagandistike për partinë që udhëhiqte drejt dhe që i ka bërë bllokadë dhe dëm të madh armikut të brendshëm dhe të jashtëm. Në fakt, në rrëfimin erotiko-pervers është thelbi i patronazhimit. Në atë kohë të merrte nën patronazh një person i ditur (edhe nxënës klase) për të treguar sesi duhet të mësoje, si duhet të sillej sa më denjësisht dhe se koka duhet vendosur gjithnjë në gjirin e partisë dhe jo tek “cicat e Ines”.
Ishte koha kur Edi Ramën disa drejtues mediatik kërkonin ta bënin interesant sepse u nevojitej një person me “aftësi ndryshe” (shkruante në një misk mes filozofisë dhe letërsisë). Për këtë i hoqën penelin dhe i ngjeshën penën në duar, duke i lënë faqet e gazetës sa të donte e ku të donte. Ajo periudhë e pesëvjeçarit të parë të viteve 90’ Ramën do e gjente sa në shkrimet e gazetave, në reagimet kundër qeverisë e sa në Francë e Itali, ku kurrë nuk punoi si gjithë të tjerët, por vuajti si gjithë të tjerët duke bërë atë jetë që sot e quajnë “barbone”.
E sërish Rama është i qartë kur termin “patronazh”, i cili në veprën e tij me Inën që heq brekët e quan si detyrë që i kishte ngarkuar partia. Ama sot është ai që jep detyrat dhe mbetet vetë Partia, në konceptin e Rilindjes, pa bosht e as fare shtyllë kurrizore të një identiteti politik.
Patronazhistët e sotëm janë si Rama i atëhershëm që të futen brenda në shtëpi, të kapin në rrugë, të dinë bindjet që ke, të yshtin për të votuar për Rilindjen dhe nëse nuk bindesh etiketohesh si armik i partisë. Në burg nuk të çojnë dot, as në internim, por të mbysin me gjoba nëse ke biznes, të heqin nga puna edhe nga privati nëse e ke një punë, ose të shtrojnë rrugën që të zhdukesh nga ky vend duke ikur si emigrant kudo në botë, mjafton që të mos jesh pjesë e kësaj shoqërie të ngritur nga “kryepatronazhisti”.
