Emrin e vërtetë nuk e thotë. “Shkruaj Adana”, sugjeron ajo. Gjatë ditës studion në një universitet privat, ndërsa mbrëmjeve ajo punon në një nga lokalet e shumta të Bllokut, dikur një kështjellë e ndaluar e diktaturës komuniste, sot një zonë me klube trendi.
Adana, e gjatë dhe bjonde, mban librat e saj të stomatologjisë midis bërrylit dhe ijeve, për të mos lejuar të bien në tokë ndërsa gërmon çantën e saj.
“Shiko këtë shënim ma ka dhënë shefi në lokal”, thotë ajo në anglisht, ndonëse e bënte lehtësisht në italisht. Shënimet të tregojnë rregullat e sjelljes që shefi i ka udhëzuar asaj dhe kolegëve të saj për kohën kur fansat do të duhet të shërbejnë në tavolinë. “Para së gjithash do të duhet të paguhen menjëherë, në çdo raund pijeje, përndryshe tifozët ikin”.
Rregulli numër dy, nga ana tjetër, ka të bëjë vetëm me italianët – thotë duke ulur tonin e zërit, për sikletin e gjetjes përballë një italiani – që kur pinë … zgjasin duart. Kështu që duhet të kemi kujdes.
Qyteti i blinduar
Finalja e Ligës së Konferencës sigurisht që nuk është një gjë normale për Tiranën. Për këtë janë të bindur të gjitha institucionet, që nga pushteti qendror e deri te bashkia. Për të minimizuar rrezikun e aksidenteve, autoritetet kanë vendosur të pezullojnë aktivitetet e konsideruara të ndjeshme dhe jo thelbësore.
Këtu përfshihen të gjitha: zyrat postare pranë stadiumit, supermarketet që shesin alkool, rrugë të tëra në qendër, madje edhe universitetin privat që ndjek Adana.
“Politikanët duan të lënë përshtypje të mirë dhe të tregojnë se Shqipëria mund të presë një ngjarje të madhe. Kanë të drejtë, bëjnë mirë, por nuk e kuptoj gjithë këtë frikë”, thotë me një italishte të shkëlqyer Luani, nga pas banakut të lokalit, në Rrugën e Brigadës VIII, në qendër të Tiranës.
“Do ta mbaj hapur normalisht, tifozët janë të mirëpritur, futbolli është pasioni im”, buzëqesh ai. Më pas tregon se bën tifo për Parmën, pavarësisht se nuk ka shkelur kurrë në qytetin e Stefano Piolit. “Kishim Gianfranco Zola, tani jemi në Serinë B”.
Pritja për mijëra ultras
Dhjetëra mijëra fansa priten në Tiranë. Midis tyre, 500 ultra në secilën anë. Mjaft për të shqetësuar zbatimin e ligjit në një vend ku siguria publike zakonisht nuk është problem. Nga Italia dhe Holanda, në ndjekje të tifozëve, do të jenë të pranishëm si kujdestare fëmijësh dhjetëra policë të departamenteve të specializuara, i Romës dhe Roterdamit.
Në rrugë do të ketë më pas “forca të mëdha” të policisë shqiptare. “Nëse dyshojmë, do të paguajmë një shtesë të stafit të sigurisë,” thotë Ermin, pronar i një tjetër lokali, i cili e ka marrë emrin nga një lagje në Nju Jork.
Por edhe ai, si Luani, nuk shqetësohet aq shumë.
“Tre vjet më parë erdhi një ekip skocez për të luajtur këtu në Tiranë. Të gjithë të dehur, të gjithë të gëzuar, pa probleme. Ka dhimbje të tjera që shkakton futbolli. Shqetësimi im, si lojtar i Interit, është që lojtarët më të mirë po na shiten”, thotë ai.
