Nga Gjergji Koja
Shumë pak mund të besonin javë më parë që sot me 11 dhjetor, ditën kur 31 vjet më parë u themelua Partia Demokratike, do të kishte një përsërtje të historisë, jo më për të krijuar një parti, por për ta rithemeluar atë.
Të mbledhur në “Air Albania”, mbi 4900 delegatë nga 7600 që kishte Kuvendi i fundit i Partisë Demokratike, i zhvilluar pak muaj më parë, shtruan rrugën e re të kësaj partie, jo thjesht si delegatë me të drejtë vote, por si njerëz kurajozë, që sfiduan presionin, kaosin, burokratët dhe mbi të gjitha gjumin letargjik në të cilin kishin rënë, pas humbjes së 25 prillit.
Përtej gjithçkaje që ka ndodhur këto javë dhe arsyeve sepse u mblodhën, ata delegatë që përbëjnë shtyllën kurrizore të PD-së, sot folën jo vetëm me prezencën e tyre, por folën me votë, dhe vota është verdikt, që nuk mund të shpërfillet. Vota është e shenjtë, qoftë kur votohet për zgjedhje lokale apo parlamentare, ashtu edhe kur përcakton fatin e një drejtuesi partie.
Dhe sot demokratët vendosën të mos kenë më Kryetar Lulzim Bashën, të mos pranojnë asnjë vendim të tij dhe të përcaktojnë disa rregulla të reja për shtëpinë e tyre, të cilat garantojnë edhe fraksionet, pra pakicat, ku nga sot përfshihet edhe Basha dhe linja e tij brenda PD.
Ndoshta, nuk do e pranojnë, ndoshta do të ndjehen mirë, por kjo është vota, themeli i çdo demokracie dhe një sistem më i mirë ende nuk është zbuluar. Dhe parimi i votës duhet pranuar e respektuar, për të shmangur atë që vjen më pas, qoftë edhe kostot e panevojshme.
Pavarësisht se këtij Kuvendi mund t´i jenë vendosur epitete nga më të ndryshmet, pavarësisht se atij nuk iu bashkua as Kryetari i shkarkuar apo mbështetës të tij, sot u vendosën disa piketa, të cilat mund të ndryshojnë rrjedhën politike dhe jo vetëm historinë brenda rradhëve të demokratëve.
Për herë të parë pas 31 vjetësh, PD do të drejtohet nga një Komision i Përkohshëm, i ngjashëm me atë Komisionin nismëtar të themelimit të PD në 11 dhjetor 1990, edhe pse shumë prej emrave që janë përfshirë qoftë edhe si “senator” mund të jenë të konsumuar.
Ndoshta do të ishte më mirë që ky Komision të kishte një numër më të reduktuar, një përfaqësim më të gjerë të të rinjve dhe të rejave, ndoshta edhe të diasporës, të atyre shqiptarëve që ndodhen në emigracion, dhe ndaj të cilëve PD e rithemeluar i ka një detyrim shumë të madh: t´i garantojë të drejtën e votës.
Gjithsesi, sot në “Air Albania” u dëshmua se ka vetëm një Parti Demokratike, brenda së cilës ka një shumicë dhe një pakicë. Ka një PD e cila nuk i përket as Sali Berishës, dhe aq më pak Lulzim Bashës, as Bujar Nishanit dhe aq më pak Gazment Bardhit.
11 dhjetori i sotëm, ashtu si ai i 31 viteve më parë, tregoi se PD u përket demokratëve, njerëzve që s´kanë as ofiqe as zyra në seli, as vulë dhe as truproja. Thjesht kanë kurajo dhe zemër të fortë, kanë shpatulla për të mbajtur përgjegjësitë, ashtu siç kanë treguar se dinë të luftojnë, qoftë edhe për të siguruar bukën e përditshme.
Sot folën ata që u nëpërkëmbën për vite me rradhë, që u kthyhen si robotë në zbatimin e urdhërave që i shkonin nga zyrat qendrore dhe kurrë nuk u vlerësuan për aq sa i dhanë jo një kryetari, por historisë së Partisë Demokratike.
Shumë prej atyre që sot u mblodhën në atë stadium kanë qenë pa thinja, ishin të rinj dhe të fortë, ndërsa sot ishin të zbardhur, por jo të kërrusur, as kokëulur, apo të frikësuar. Madje as nuk u mblodhën se iu binden thirrjes së Sali Berishës, por u bënë bashkë si njerëz të çliruar nga çdo detyrim moral që mund ti mbante të heshtur ose duarlidhur për të folur me votën e tyre. Ata votuan me mllefin e akumuluar jo vetëm kundër Lulzim Bashës, por edhe Sali Berishës, votuan jo si anti-amerikanë, por ndoshta me bindjen për të larguar nga supet e tyre një barrë të rëndë, që dikush tjetër ua kishte vendosur.
Vullneti i tyre u shpreh, pavarësisht se pakica e trajtoi si një gjë boshe, të pavlerë, megjithëse gjithçka ndodhte jo më shumë se 1 km nga zyra ku Lulzim Basha kishte vendosur të qëndronte këtë 11 dhjetor, ndërsa rreth e rrotull selisë së PD, ishte kujdesur për të ruajtur rendin dhe qetësinë Bledi Çuçi dhe Gledis Nano. Dhe si për të përforcuar sigurinë, Edi Rama kishte zgjedhur të drekonte pak metra më tutje automjeteve të rënda të policisë dhe forcave speciale.
Në fakt mundi i shkoi kot, askush nuk kishte ndërmend as të shkonte dhunshëm në selinë e demokratëve, as të prishte rendin, qetësinë dhe festën. Demokratët folën me votë, një verdikt që duhet lexuar qartë dhe duhet respektuar. Ata janë aq të matur dhe të duruar, sikundër dinë të respektojnë një Kryetar që për 8 vite i mbajti në opozitë. Por ndoshta s´duhet luajtur shumë edhe me durimin, ndaj kjo votë e sotmja duhet përkthyer qartë. Në të kundërt, ata mund të flasin edhe ndryshe, pasi sot thyen jo vetëm frikën, por edhe ndjehen të çliruar nga detyrimet dhe peshat e tepërta.
