Nga Gjergji Koja
Besa Shahini, ministre e Arsimit në Qeverinë Rama, pohoi pak ditë më parë se do të largohej nga Shqipëria, pasi të mbaronte mandatin e saj. Me pak fjalë Shahini tha se nëse Rama do e largonte nga Qeveria, me ndryshimet e pritshme në kabinet, ajo do të ikte.
Besa ishte një nga emrat që u “sponsorizua” politikisht nga Edi Rama, ashtu si edhe Gent Cakaj, Anila Denaj, Elva Margariti, që nuk është se kishin ndonjë lidhje me Partinë Socialiste apo kontribute politike. Ato ndoshta u përzgjodhën në një tentativë të Ramës për të ri-freskuar apo rilindur Partinë Socialiste me emra që u thanë se vinin edhe nga shoqëria civile.
Në rastin e Shahinit dhe Cakajt, Rama luajti edhe kartën e atdhetarit, pasi të dy vinin nga Kosova, edhe pse atje nuk kishin lënë ndonjë gjurmë, madje as mund të mendohej se mund të ishin pjesë e qeverisë.
Kryeministi u investua, i paraqiti si figura të reja që do t´i jepnin impulse qeverisë. Madje nuk kurseu dy figura me kontribute të njohura në PS, Ditmir Bushatin dhe Lindita Nikollën, ish-deputetë dhe shumë të afërt me kreun socialist, veçanërisht gjatë viteve të opozitës.
Në fakt të dy duket se e kanë zhgënjyer, jo vetëm në aspektin e impulsive, por edhe në atë të formimit si politikanë.
E ndërsa Cakaj mund të shpresojë ende se mund të jetë pjesë e grupit të ardhshëm parlamentar, Shahini dha sinjalin e largimit.
Deklarata e saj në fakt nuk ka mallëngjyer askënd, përfshi edhe socialistët që e mbështetën, qoftë edhe duke heshtur në rastet e dështimeve. Nuk ka mallëngjyer as grupin e rilindasve. Të vetmit që mund të jenë prekur nga paralajmërimi i Besës janë 99-at, të cilët njësoj si ajo u katapultuan në pushtet me siglën e PS-së, edhe pse më herët ishin rrjeshtuar në një llogore kundër socialistëve.
Besa zgjodhi të bëjë publik vendimin e saj për t´u larguar përmes mediave, ndoshta mund të ketë njoftuar më parë edhe Kryeministrin, ose ky i fundit mund t´ia ketë bërë të qartë se “s´mund të qëndrojë më në Qeveri”.
Në kushte të tilla, Besa nuk ka çfarë të bëjë, ajo s´mund të qëndrojë thjesht si anëtare e Rilindjes, pasi e ka të qartë se suporti i vetëm politik në Shqipëri ishte Edi Rama. Dhe ai duket se është zhgënjyer.
Si ministre Besa prodhoi debate, meme, humor, stres te maturantë e studentë, prindër dhe gjithkënd që kishte një lidhje me arsimin. Ajo pranoi të mbante mbi shpatulla kostot, akuzat, problemet e shumta të një qeverie, dhe kjo ndoshta ishte një “shlyerje” borxhi ndaj Kryeministrit që një ditë të bukur, në fund të 2018, paraqiti emrin e saj si ministren e re të Qeverisë.
Tashmë Besa nuk ka nguruar të shfaqë “pa-besinë”, duke lënë në baltë “bashkëluftarët”, reformistët-rilindas dhe ata që menduan se ajo mund të ishte një nga figurat e PS-së, ndoshta jo aq sa ato të dikurshmet, por të paktën mund të rivalizonte me Elisën.
Në fakt Besa e provoi, arriti të shkruajë emrin si një nga dhjetra ministret e tranzicionit politik shqiptar, që veç makinës, zyrës, ofiqeve, nuk lanë asnjë gjurmë, dhe sot as që mbahen mend për ndonjë punë.
Gjithsesi në faqen e Arsimit shqiptar, do të jetë edhe emri i Besës, që hyri si një “eksperiment” politik dhe paralajmëroi ikjen si e pabesë.
