Nga Klodian Tomorri
Sa herë i duhet të justifikojë vendimet të cilat shkaktojnë pakënaqësi publike, Edi Rama rend me vrap tek argumenti i interesit kombëtar. Gjatë 5 viteve në krye të qeverisë e ka bërë shpesh këtë dhe rasti më i fundit ishte lista e kandidaturave që propozoi për Këshillin Mbikëqyrës të Bankës së Shqipërisë. Vetëm se këtë herë pakënaqësia ishte në të dy kampet politike.
Një pjesë e militantëve socialistë u ndjenë të fyer kur panë aty emrin e ish ministrit demokrat të financave, Ridvan Bode, ndërsa mbështetësit e Partisë Demokratike u ndjenë të tradhtuar politikisht. Të dyja palët kanë arsyet e tyre.
Pas një opozite të topitur për disa vjet, Partia Demokratike ka nisur së fundmi të ashpërsojë betejën politike me qeverinë e Edi Ramës. Pjesë e strategjisë së demokratëve për të rrëzuar qeverinë është edhe braktisja e institucioneve kushtetuese, për t’ja shembur Ramës pushtetin nën këmbët e veta. Por aplikimi i zotit Bode për të hyrë në bordin e Bankës së Shqipërisë nga dera e kryeministrisë, dashur pa dashur ja prish jo pak llogaritë Lulzim Bashës.
Nga ana tjetër, socialistët kanë edhe më shumë arsye për të qenë të mërzitur. Në sytë e tyre, Ridvan Bode është arkitekti i dy humnerave më të mëdha ekonomike të Shqipërisë, piramidave të vitit 1997 dhe krizës ekonomike të 2013-ës. Dhe për këtë I ka bindur vetë Edi Rama për 5 vite me radhë, që nga dita e parë kur u ul në kolltukun e kryeministrit dhe nisi të akuzojë Sali Berishën dhe Ridvan Boden se kishin lënë pas tokën e djegur dhe një mal të madh me 720 milionë dollarë borxhesh të fshehura.
I gjendur përballë reaksionit të natyrshëm publik, jo vetëm tek kundërshtarët, por edhe në radhët e mbështetësve të tij, Rama rendi sërish tek interesi kombëtar për të justifikuar propozimin e Bodes duke pranuar në mënyrë të heshtur se akuzat që kishte hedhur ndaj ish ministrit kundërshtar të financave ishin thjesht pjesë e lojës politike, që në Shqipëri luhet shpesh me moral të cunguar. Fundja, në planin profesional Rivdan Bode është padyshim një nga ekonomistët më autoritarë në skenën publike dhe së dyti më propozimin e tij, Edi Rama i përçon publikut mesazhin se nuk kërkon të ketë kontroll politik mbi Bankën Qendrore. Por edhe këtë radhe, ajo e interesit kombëtar rezulton një histori shumë e bukur për të qenë e vërtetë.
Në listën me tre kandidaturat e qeverisë, sipër zotit Bode, është emri i Suela Popas, bashkëjetueses së deputetit të LSI, Vangjel Tavo. Një muaj më parë, zoti Tavo ishte një nga dy deputetët e vetëm të Parlamentit shqiptar, që u vunë në krye të një turme të mbushur me antishqiptarë farëprishur në Bularat, e cila nga zemra e Shqipërisë Natyrale bënte thirrje për gjak shqiptari. Edhe pse në një shoqëri të drejtë demokratike, përgjegjësia është individuale, një listë e hartuar për t’i shërbyer interesit kombëtar normalisht ka filtra shumë më të fortë se kaq.
Mjafton vetëm ky fakt për të rrëzuar argumentin e interesit kombëtar dhe për të dyshuar se propozimet e qeverisë përfaqësojnë të tjera interesa. Ato politike që i shërbejnë pushtetit të zotit Rama dhe ato më okulte që lobohen në lagjen me luksoze të Shqipërisë nga elita e fuqishme ekonomike. Kjo e fundit ka qenë gjithmonë e interesuar të ketë kontroll mbi institucionin që qeveris sistemin financiar. Veçanërisht tani që arkitektura e sistemit po pëson ndryshime të thella si pasojë e shitblerjeve të bankave dhe disa prej transaksioneve më delikate, ku kanë interesa direkt lobet e fuqishme të biznesit vendas, duhet ende të kalojnë në Këshillin Mbikëqyrës.
