Shifrat “nuk janë vetëm statistika, sepse pas çdo numri është një fytyrë, pas çdo incidenti një histori”, thotë Said Etris Hashemi.
29-vjeçari është ndër ata që paraqitën një raport të ri mbi incidentet anti-muslimane në Gjermani në Berlin. Ai është botuar nga Aleanca Kundër Islamofobisë dhe Ndjenjave Anti-Muslimane (CLAIM), e cila prezanton kështu “Vlerësimin e Shoqërisë Civile të Racizmit Anti-Musliman” të saj të katërt me radhë.
Dokumenti prej afërsisht 90 faqesh regjistron 4,096 incidente anti-muslimane për vitin 2025. Kjo është një shifër prej rreth njëmbëdhjetë raste në ditë. Krahasuar me vitin e kaluar (2024: 3,080), kjo është mbi një mijë incidente shtesë.
Hashemi paralajmëron se racizmi dhe urrejtja mund të grumbullohen me kalimin e viteve dhe pastaj të shpërthejnë në dhunë. Ai e përjetoi atë nga afër. Kur një terrorist i krahut të djathtë vrau nëntë persona me sfond migrimi në dy vende në Hanau pranë Frankfurt am Main më 19 shkurt 2020, Hashemi mezi mbijetoi. Vëllai i tij, dy vjet më i ri, u vra. “Këta ishin njerëz që lindën dhe u rritën këtu, të cilët nuk njihnin asnjë vend tjetër.”
Vrasjet në Hanau
Familja Hashemi janë meorigjinë nga Afganistani. Hanau ka treguar “ku mund të çojnë përjashtimi, dehumanizimi dhe stereotipet raciste”. Sot, Said Etris Hashemi është anëtar i “Iniciativës Hanau të 19 Shkurtit”, e cila ruan kujtimin e viktimave të vrara dhe paralajmëron kundër urrejtjes vrasëse. Ai është gjithashtu kryetar i Shoqatës së Familjeve dhe Partneriteteve Binacionale.
Me 4,096 raste, CLAIM ka regjistruar një rekord të ri. Megjithatë, shifrat janë vetëm pjesërisht të krahasueshme: Rrjeti kombëtar i qendrave të këshillimit, dhe kështu edhe regjistrimi i incidenteve, është zgjeruar vazhdimisht që nga viti 2022. Ashtu si në vitet e kaluara, organizata supozon se ka një “numër më të lartë incidentesh anti-muslimane të paraportuara”.
Rima Hanano, drejtore menaxhuese në CLAIM, flet për shkallën e incidenteve dhe krimeve. Në vitin 2025, raporti regjistroi dy vrasje dhe 214 sulme serioze në formën e dhunës fizike. Katër prej tyre u klasifikuan ligjërisht si sulm i rëndë ose tentativë vrasjeje.
Sulmet verbale përbënin pjesën më të madhe të incidenteve, me 2,379 raste. Por kishte dhe sulme te tjera shumë më të rënda, siç janë dhuna, kërcënimet me bomba kundër komuniteteve e xhamive etj.
Myslimanët (nuk) shihen si viktima
“Sot mund të thuhen gjëra që nuk mund të thuheshin disa vite më parë”, thotë Hanano. Ajo paralajmëron për pasojat për ata që preken. Përvojat e racizmit përforcojnë ndjenjën e “mospërkatësisë”. Besimi në politikë është dëmtuar.
Drejtoresha menaxhuese e CLAIM ankohet se ekzistenca e racizmit anti-musliman po “mohohet gjithnjë e më shpesh”. Ajo foli për përshtypjen se në debatet publike, njerëzit myslimanë “portretizohen kryesisht si autorë”, “por jo si viktima të përjashtimit dhe dhunës”.
Kur merremi me diskriminimin dhe dhunën, Hanano paralajmëroi se “thelbi i demokracisë sonë është në rrezik”. Racizmi, në format e tij të ndryshme – ndjenja anti-muslimane, antisemitizmi, ksenofobia – është “në një nivel jashtëzakonisht të lartë”. Në “raportin e saj”, CLAIM u kërkon politikanëve të forcojnë mbështetjen dhe mbrojtjen për viktimat, të përmirësojnë hetimin dhe ndjekjen penale të krimeve të urrejtjes anti-muslimane dhe të krijojnë më shumë shërbime këshillimi.
Racizmi anti-musliman në Gjermani “nuk është një fenomen i skajshëm, por një realitet për shumë njerëz”, thotë Said Etris Hashemi, i cili pësoi plagë të shumta me armë zjarri dhe humbi vëllanë e tij në Hanau. Për vite me radhë, tani 29-vjeçari ka vizituar shkollat, duke u angazhuar në biseda me të rinjtë. Ai e gjen “shumë tronditëse” atë që të rinjtë ia thonë për përvojat e tyre me racizmin dhe gjërat që përjetojnë.
“Shpresa tek brezi i ri”
E megjithatë, në intervistën e tij me DW, ai gjithashtu rrezaton besim, dhe ka “shpresa shumë të mëdha për brezin e ri”. Ndoshta brezi i ardhshëm do ta bëjë më mirë se brezat e mëparshëm. Sipas tij, ata janë shumë më të lidhur sesa në kohët e mëparshme nga “mënyra se si rriten së bashku, pavarësisht origjinës dhe prejardhjes së tyre të ndryshme”, dhe nga qëllimi i përbashkët për t’u diplomuar nga shkolla.
Hashemi e sheh veten si “një lloj modeli” për disa të rinj nga familje migrantësh. “Ata më shohin si dikë me një prejardhje migrantësh që disi arriti të flasë në skena të mëdha ose të ulet në tavolina ku dikush me një prejardhje të tillë normalisht nuk do të kishte mundësinë.” /DW
