Nga Boldnews.al
Arrestimi i presidentit venezulian Nikolas Maduro dhe bashkëshortes së tij, nga trupat elitë të ushtrisë amerikane, ngjallën reagim edhe në Shqipëri. Që me sabah, nisën llogaritë: ja bëri Maduros, do ja bëjë edhe Ramaduros, duke nënkuptuar një trysni amerikane ndaj kryeministrit Rama, e madje krijuar iluzion sesi do të vijnë “Delta Force” dhe ta arrestojnë.
Ka një vijë logjike në këtë gëzim masiv të politikës opozitare, por e cunguar në ide, teksa shpresohet se me “pushkën e tjetrit”, do të sigurojnë pushtetin e ardhshëm të tyre.
Shteti amerikan i ka shpallur terroriste sistemet që mbahen nga trafiku i drogës dhe janë të lidhura me krimin e organizuar. Qeveria shqiptare padyshim që është e lidhur kokë e këmbë me krimin e organizuar dhe trafikun e drogës nuk ka asnjë shenjë që ajo të shkëputet prej saj, pasi erdhi në pushtet duke përdorur krimin dhe po mban pushtet jo më duke e përdorur, por bashkëqeverisur me të.
A ndryshojnë në koncept qeverisës Maduro dhe Rama? Të dy janë të dhënë pas pushtetit me çdo formë; të dy janë armiq kryesor të votës së lirë; të dy krimin e kanë aleatë të tyre, ndërsa kontrollojnë çdo pushtet dhe veçanërisht strukturat e rendit që uniformën e tyre e kanë kthyer në mburojë për krimin e organizuar, trafikantë, ekzekutorë dhe mbjellës të terrorit. Administrata shtetërore trajtohet so çerdhe hanjie dhe mjet që ta shpërndajnë në rrugë e shtëpi më shtëpi për të siguruar sa më shumë vota për pushtetin.
Të gjithë këta elementë që bëjnë bashkë Maduron dhe Ramën mund të zhbëhen vetëm me një klik, për të lënë me gisht në gojë çdo opozitar politik që kërkon një pushtet të gatshëm. Po ku janë ndryshimet që opozita të mos vetëkënaqet duke pritur ngrohtë pranë oxhakut rënien e Ramës?
Maduro akuzohet se ka zhvilluar veprimtari destabilizuese në Amerikë, përfshirë trafikun e drogës dhe emigracionin e paligjshëm drejt SHBA. Po ashtu akuzohet se ka shtetësuar kompanitë e naftës pas investimeve amerikane. Pra drogë, organizata kriminale dhe çështje ekonomike. Arsye mëse të mjaftueshme për të parë një amerikë që ndërhyn bash e në zemrën e një shteti tjetër, duke rrëmbyer presidentin dhe bashkëshorten e tij dhe përballur me drejtësinë në SHBA. Kundërshtitë që ndërhyrja në një shtet sovran shkel parimet e OKB-së, janë më shumë një debat që bëhet mes fuqive të mëdha botërore, pasi në katundin tonë aq periferik, asgjë nuk ka vlerë.
Opozita këtu nuk duhet të presë “deltat” politike të SHBA-ve apo aq më shumë ushtarake, që të zbresin në kryeministri, a pertiferi të Tiranës, ndanë rrugës Surrel-Priskë. Loja është këtu dhe arsyen për një reagim masiv, të vendosur dhe për t’i dhënë elektoratit shpresë duhet bërë nga “deltat” buzë Lanës dhe “ushtarët” e tjerë të përçarë në patiçka që kërkojnë copën e tyre të vogël, pa asnjë ide bashkimi.
Rama i rënë de fakto, nuk rrëzohet ‘de jure’ ngjashëm si Maduro. Opozita politike duhet të masë fuqinë e saj në raport jo me kundërshtarin, por popullin opozitar që para se të dalë në shesh kërkon frymë, garë politike, ndryshim elitash dhe mbi të gjitha shpresë se ai që do të vijë nëser nuk ka asnjë ngjashmëri me të keqen e këtyre 12 viteve, por as me të keqen më të vogël, të 35 viteve demokraci hibrite.
Arma më e fortë është në duart e opozitës politike që deri më tani ia ka shprehur vetes, duke mos kuptuar qartë se çfarë kërkon elektorati dhe përse kjo apati nuk lidhet me përgjumjen qytetare por letargjinë politike opozitare. Revolta nuk është me grafik javor çdo të hënë pasdite, as kohë pushimesh në fundvi, duke pritur tretjen e gjelit, me statuse në rrjetet sociale dhe vetëkënaqësi nga foto momntazhet Maduro-Ramaduro!
