Nga Ilir Kalemaj
Duket ashiqare që ka një valë fitoresh apo perspektive për fitore elektorale të forcave të djathta në botë. Sivjet u arrit një rekord global ku 64 vende te botës mbajtën zgjedhjet, pa përfshirë këtu zgjedhjet për parlamentin evropian. Rreth 2 miliardë njerëz i’i drejtuan kutive të votimit për të shprehur verdiktin e tyre demokratik. Dhe rezultatet nga India e mbi 1.4 miliardë njerëzve, te zgjedhjet presidenciale dhe parlamentare në Turqi që zgjodhën qartësisht AKP-në konservatore dhe presidentin Erdogan e konfirmuan këtë trend apo Argjentina që ia besoi presidencën libertarianit Javier Mileii cili po shkund politikën e atij vendi me reforma qartësisht të djathta, duke ulur ndjeshëm shpenzimet buxhetore dhe inflacionin dhe reduktuar borxhin sipas premtimeve elektorale.
Qershia mbi tortë qe plebishiti elektoral amerikan në favor të republikanëve,ku përveç presidentit, konservatorët morën në kontroll të dyja dhomat e kongresit si dhe fituan garën e guvernatorëve. Njëjtë ndodhi në Francë ku koalicioni mes Tubimit Kombëtar dhe Republikanëve të qendrës së djathtë si në terma përqindje votuesish (43.3%), ashtu dhe mandate (190) së bashku dolën të parët. Natyrisht pati përjashtime që përforcojnë rregullin si zgjedhjet në Mbretërinë e Bashkuar por atje konservatorët kishin rreth tre mandate të pandërprera në qeverisje dhe pritej paraprakisht të kalonin në opozitë.
Zgjedhjet në parlamentin evropian konfirmuan gjithashtu fitoren e grupimit EPP të partive popullore të djathta që vijon të ruajë epësinë si formacioni më i madh politik që ka përfaqësimin kryesor edhe në komisionin evropian të udhëhequr sërish nga von der Leyen. Një i djathtë klasik, si Mark Rutte që ka qeverisur Hollandën më gjatë se kushdo tjetër në historinë moderne u zgjodh së fundmi si sekretar i përgjithshëm i NATOs dhe pavarësisht se kjo organizatë nuk ka baza ideologjike, afërsia e tij edhe ideologjike me presidentin Trump, japin garanci jo vetëm për përmbushje të detyrimeve buxhetore të vendeve të NATOs (23 nga 32 prej tyre i përmbushin deri tani detyrimet e shpenzimeve të 2 përqindshit të PBB-së), por edhe për një sintoni vlerash që reflektojnë dhe atë qëështë një pikë e fortë e konservatorëve anembanë, fokusi te siguria.
Viti 2025 gjithashtu pret konfirmimin zgjedhor të grupimit të djathtë konservator të CDU-CSU, të ndjekur sipas sondazheve nga AFD e ekstremit të djathtë duke i zhvendosur social-demokratët e kancelarit aktual Sholz vetëm në vend të tretë aktualisht. Qeveria e Sholzit në fakt sapo u rrëzua nga një mocion mosbesimi, plot nëntë muaj para datës së zgjedhjeve të rregullta, duke bërë që të ketë zgjedhje të parakohshme për herë të katërt në 75 vjet.
Gjithashtu pritet në Hungari të fitojë kandidatja e qendrës së djathtë për presidente në balotazh, Elena Lasconi, e cila përballë ka një kandidat të ekstremit të djathtë ndërkohë që kandidati i majtë u skualifikua nga balotazhi pasi u rendit i treti në raundin e parë. Gjithashtu, nga Australia në Kanada priten fitore bindshëm të alternativave të qendrës së djathtë në zgjedhjet përgjatë 2025-ës. Edhe në Kosovë që pritet sipas sondazheve një fitore relative e Vetvendosjes, nuk pritet të ketënjë shumicë dhe shumica ka gjasa të ndërtohet përreth një boshti të qendrës së djathtë.
Natyrisht, duke qenë se dhe Shqipëria është në një vit zgjedhor dhe fushata e pashpallur tashmë ka filluar, pritet me mjaft kërshëri nëse do të kemi rotacion pushteti dhe rikthim të demokratëve dhe forcave opozitare në pushtet apo do të vijojë Rama me mandatin e katërt të paprecedentë. Erërat që fryjnë anekënd nuk mund të lënë anash Shqipërinë, të kalojnë tangent, apo të lënë indiferent votuesin shqiptar. Nevoja e reflektimit mbi propagandën dhe demagogjinë, nxitja nga interesi personal për të arritur te e mira e përbashkët, mund të jenë parakushte edhe për pranverën shqiptare dhe nevojë për rotacionin si conditio sine qua non e demokracisë.
