Nga Ilir Kalemaj
Pranimi i planit franko-gjerman nga Kurti, duke anashkaluar edhe gjashtë pseudo- kushtet që i para-vendosi është në fakt një lajm i mirë për Kosovën. Në fakt nuk kishin kaluar as 24 orë ky një gabim i ashtuquajtur teknik (ndoshta matje pulsi e opinionit publik) e kishte quajtur Republika e Kosovës në ëebsajtin zyrtar të qeverisë së Serbisë. Gjë për të cilën, siç u shpreh dhe vetë, kryeministrja Brnabic qe shqetësuar aq shumë, sa e kishte gdhirë pa gjumë.
Pranimi i vonuar nga Kurti, një dakordësim i plotë me tekstin e planit franko-gjerman që të paktën Vucic dhe Kurti personalisht kanë muaj që e kanë mbi tryezë, është një dritë jeshile drejt pezullimit permanent të fushatës së ç’njohjeve të Serbisë apo bllokadës institucionale që i ka bërë kërkesave për antarësim të Republikës së Kosovës në organizatat ndërkombëtare, çka e ka vonuar njohjen përfundimtare të shtetit me të paktën një dekadë. Natyrisht si çdo marrëveshje ka anët e saj të kompromisit që në rastin konkret është implementimi pa humbur kohë i asosacionit të komunave serbe i cili ka qenë qysh në krye të herës kal i betejës elektorale të Kurtit.
Por kryeministri Kurti duhej të sillej si shtetar qysh sa erdhi në pushtet, në vend që të deklamonte se negociatat me Serbinë ishin prioriteti i tij i shtatë a i tetë, a thua bëhej fjalë për vendosjen e marrëdhënieve diplomatike me një vend të botës së tretë. Apo kur nëpërmjet taktikave guerrilase përpiqej të fitonte kohë politike duke i dhënë vëmendje të pamerituar çështjes së targave që u kthye në bumerang për qeverinë e tij. Apo të risillte si hipoteza çështjen e reciprocitetit me krijimin e asosacionit të komunave shqiptare në jug të Serbisë, kur në fakt kjo duhej të ishte kërkuar me insistim nga krejt klasa politike në Kosovë qysh kur u shtrua për diskutim dhe u dakordësuan palët me ndërmjetësimin e Brukselit për asosacionin apo sic e quan Kurti Zajednicën e Kosovës.
Pranimi me zë dhe figurë nga ana e Kurtit e planit franko-gjerman pas drekës me Lajçakun sot, natyrisht që hapi siparin e kritikave nga opozita që përqëndrohen kryesisht te mungesa e transparencës nga ana e Kurtit. Vençarisht në lidhje me pikëpyetjet për asosacionin nëse do të jetë krejtësisht në përputhje me vendimin e Kushtetueses dhe sidomos në lidhje me afatet e njohjes së ndërsjelltë. Natyrisht opozita dhe sidomos PDK që ka qenë më e zëshme në këto artikulime e di fort mirë që asosacioni është propozuar të jetë në përputhje të plotë me vendimin e Kushtetueses, të ketë natyrë jo-ekzekutive dhe ka dhe një propozim konkret nga ana e një ojf-je gjermane në Prishtinë për modalitetet të cilat mund të ishin diskutuar. Duke filluar me kuvendimin kombëtar të udhëhequr nga ambasadori amerikan në Prishtinë.
Gjithashtu opozita e di që çështja e njohjes nga Serbia do të marrë kohën e vet por kjo nuk është arsye për të minuar procesin apo hedhur në erë planin franko-gjerman. Përkundrazi realitetet e reja politike kërkojnë larpamësi shtetari nga ana e Kurtit, maturi politike nga ana e opozitës dhe unifikim të spektrit politik shqiptar për të shtyrë përpara proceset integruese euro-atlantike. Kjo është e vetmja rrugë dhe rruga me më pak kosto. Njëfarë Rambuje e dytë.
