Ndërsa vëmendja e botës është përqendruar te tensionet dhe përplasjet në Lindjen e Mesme, Kina ka ndjekur një strategji të qetë dhe të llogaritur: të vëzhgojë, të përshtatet dhe të përfitojë.
Sipas një analize të Axios, Presidenti Xi Jinping ka arritur të shfrytëzojë konfliktin mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit për të avancuar interesat kineze në disa fronte njëherësh, pa u angazhuar drejtpërdrejt në luftë.
Në Pekin, kjo qasje nuk shihet si rastësi, por si vazhdimësi e një doktrine të njohur: fitimi i avantazhit strategjik përmes durimit dhe ekspozimit të dobësive të rivalëve. Ndërsa SHBA-të janë përfshirë në menaxhimin e krizës ushtarake dhe diplomatike, Kina ka qëndruar në sfond, duke ndjekur me kujdes çdo zhvillim.
Sipas analizës, një nga përfitimet më të menjëhershme ka qenë në fushën ushtarake. Angazhimi amerikan në konflikt ka konsumuar një pjesë të konsiderueshme të arsenaleve të saj moderne, përfshirë raketa me precizion të lartë dhe sisteme mbrojtjeje ajrore. Për strategët kinezë, kjo nuk është thjesht statistikë, por një burim i drejtpërdrejtë informacioni mbi mënyrën se si SHBA-të zhvillojnë dhe përdorin fuqinë e tyre ushtarake në një konflikt real.
Në të njëjtën kohë, Kina ka parë një mundësi të re në fushën e energjisë. Çrregullimet në Ngushticën e Hormuzit dhe pasiguritë në furnizimin global kanë përshpejtuar tendencën drejt energjisë së rinovueshme – një sektor ku Pekini tashmë ka një dominim të fortë, duke kontrolluar pjesë të mëdha të zinxhirit global të prodhimit të baterive, paneleve diellore dhe teknologjisë së gjelbër.
Ndërsa tregjet energjetike tronditen, Kina vazhdon të mbajë një pozicion relativisht të qëndrueshëm, falë kombinimit të vetë-mjaftueshmërisë së pjesshme dhe rezervave strategjike. Në këtë kontekst, çdo krizë globale energjetike, sipas analizës, përforcon më tej varësinë e botës nga teknologjitë që Pekini tashmë i kontrollon.
Një tjetër dimension i përfitimeve lidhet me teknologjinë dhe Inteligjencën Artificiale. Lufta dhe tensionet në Lindjen e Mesme kanë shtyrë investimet perëndimore në rajon në një terren të pasigurt, duke vonuar projekte të mëdha në infrastrukturë digjitale dhe AI. Kina, ndërkohë, vazhdon të zgjerojë kapacitetet e saj kompjuterike dhe industriale, duke shmangur varësinë nga zonat e paqëndrueshme gjeopolitike.
Por ndoshta përfitimi më i rëndësishëm, sipas analizës, është strategjik: SHBA-të po shpërndajnë burimet e tyre ushtarake dhe politike në disa fronte njëkohësisht, nga Lindja e Mesme te Indo-Paqësori. Kjo, sipas vëzhguesve, krijon hapësira të reja për Kinën në Azi, ku aleatët tradicionalë të Washingtonit po rishqyrtojnë garancitë e sigurisë amerikane.
Në këtë sfond, Pekini nuk ka nevojë të ndryshojë qasje. Ai thjesht po ndjek zhvillimet dhe po forcon pozicionin e tij në heshtje.
Analiza përfundon me një konstatim të qartë: në këtë konflikt, Kina nuk ka qenë aktor në fushën e betejës, por ka qenë ndër fituesit më të mëdhenj strategjikë. Dhe e gjitha kjo, pa shkrepur asnjë plumb.
