Eksperti i ekonomisë Zef Preçi, ka folur mbi degradimin dhe shembjen e rrugëve në vendin tonë.
I ftuar në Syri TV, Preçi deklaroi se rrugët nuk po shemben nga reshjet e shiut, ashtu si deklarojnë qeveritarët, por sipas tij shkak është mënyra si projektohen, zbatohen dhe mbikëqyren investimet rrugore.
Nga rrugët nacionale nën administrimin e Autoriteti Rrugor Shqiptar, deri tek rrugët rurale në varësi të pushtetit vendor, sipas Preçit, hallka më e dobët mbetet supervizioni, kolaudimi dhe marrja në dorëzim e veprave.
“Ndoshta ja vlen që ta shohim me me gjakftohtësinë e një të huaji. Pra të supozojmë për një moment që një i huaj vjen në Shqipëri për herë të parë edhe mëson çfarë po diskutojmë sot. Së pari do të thoshte, shërbimi hidrometeorologjik ka njoftuar për ndonjë situatë apokaliptike? Ka ndodhur ndonjë gjë që s’ka ndodhur kurrë me reshjet? Nuk ka ndodhur. Janë krejt normale, në pikëpamje të shpërndarjes vjetore. Mund të jenë pak më intensive në periudha të caktuara kohe, por gjithsesi është krejt normale.
Do të ishte mirë të kishim tre muaj shi, po duhet të jemi, duhet të jemi realist sepse statistikat i kemi që nga viti 1938. Statistikat e meteorologjisë edhe nuk flasin, çdo katër vjet vite normale apo vite të thata kemi një vit të lagësht dhe janë të gjitha mundësitë për t’u projektuar, të paktën sa i përket hidroenergjetikës, për të marrë vesh se çfarë ndodh edhe çfarë prognozash ka moti. Vijmë tek mënyra se si operohet me komunikacionin. Ne kemi dy kategori rrugësh: rrugë nacionale, që administrohen nga Drejtoria e Përgjithshme e Rrugëve, Autoriteti Rrugor Shqiptar, dhe kemi rrugë të tjera që janë rrugë rurale apo rrugë e kategorisë së dytë që i ka qytetet dhe njësitë e qeverisjes vendore.
Tani, sa i takon grupit të parë, shumica e atyre ecet me projekte. Shumica e projekteve bëhen me Google Map, pa i vizituar fare. Shumica, shumica e projekteve janë të ndërtuara nga kompanitë që i zbatojnë ose me persona të përfshirë pra prej tyre, do të thotë janë në kushtet e konfliktit të interesit. Dhe hallka më e dobët në tërë këtë proces nuk është kosto, t’i venë aq sa duan. Shteti është dorëlëshuar dhe deri në dyfishin e kohës për ta përfunduar dhe dyfishin e kostos për ta përfunduar. Pra është krejt dorëlëshuar me to. Dhe ndahen midis kompanive, bëhet ndarjet me lote e me radhë, janë thjesht një ndarje tregu dhe përgjimet që kanë dalë për zonjën Balluku e me radhë, provojnë që ka një mekanizëm shpërndarje që ka shumë përfitues dhe në fund fare kompanitë që e zbatojnë, ndoshta nuk arrijnë as t’i mbulojnë në kohë jo, po edhe mezi mbulojnë kostot e veta. Kur vjen puna te kompanitë që i zbatojnë.
Pastaj kur flasim për supervizionin, në shumicën e rasteve supervizorët i pajtojnë të jashtëm, por që gjithsesi në kushtet e konfliktit të interesit. Sigurisht që fajin e ka parajsa, ka qenë filmi, fajin e ka parajsa tatimore, doganore, e fondeve buxhetore për hir të vërtetës. Por mungon përgjegjësia njerëzore sa i takon mbikëqyrjes, sa i takon mirëmbajtjes, sa i takon kolaudimit e marrjes në dorëzim. Askush nuk mund t’u thotë shqiptarëve sot se nga këto rrugët e shembura, cilat nga ato janë marrë në dorëzim e cilat nga ato s’janë marrë në dorëzim. E njëjta gjë për veprat e artit brenda tyre. Nga ato çfarë është shkruar dhe folur këto ditë, vetëm për një pjesë tuneli, një tunel tek Qafë Thanë, Qafë Pllocë, një tunel konsiderohet që thuhet, nuk e di sa e vërtetë është, që është marrë në dorëzim dhe është i cilësisë së mirë. Pra asnjë nga tunelet e tjera, që nga tuneli i Llogarasë e deri tek tunelet në Rrugën e Arbrit… Pra me këtë do të them që hallka më e dobët mbetet supervizioni në zbatim, dhe kolaudimi apo marrja në dorëzim,- tha Preçi.
