Nga Ermal Hasimja
Disa sqarime për nismën e Forumit të Dialogut Politik për mundësimin e një bashkëpunimi opozitar:
1. Nisma jonë synon BASHKEPUNIMIN. Secila parti ruan identitetin e vet, madje edhe pakënaqësitë a konfliktet me partitë e tjera. Ama bashkëpunojnë për disa qëllime të përbashkëta të tyre që janë edhe qëllime të çdo qytetari të pakënaqur me qeverisjen.
2. Nuk është bashkëpunim i udhëhequr apo i dominuar nga një parti. Në tryezë çdo parti do të ketë përfaqësim të barabartë. Tryeza drejtohet nga Forumi që nuk është me askënd, përveçse me objektivat e përbashkët opozitarë.
3. Nuk do të zgjidhë çështjen e kryeministrit të ardhshëm, sepse nuk vihet tigani në zjarr kur peshku është ende në det. Ama synon të zgjidhë cështjen se kush nuk duhet të jetë kryeministër: ai që është tani.
4. Nisma e Forumit synon që të kemi bashkëpunim në kuvend, në media dhe në shesh për të garantuar zgjedhje të lira dhe të ndershme me një kod zgjedhor të pranuar nga gjithë opozita, pa shtetin dhe mafian në krah të qeverisë në fushatë (siç thonë dhe ndërkombëtarët).
5. Forumi i Dialogut Politik po luan një rol politik, por nuk është parti.
6. Nëse dy parti të vogla nuk duan të jenë pjesë e dialogut kjo nuk ndryshon asgjë. 95% e opozitës ka pranuar të jetë në tryezë. Madje jam i bindur se njëra nga këto parti do të vijë më vonë në këtë tryezë me ndonjë pretekst elegant, sepse nuk ka qëllime dhe aq të ndryshme nga ato të tryezës.
7. Partitë që nuk pranojnë të vijnë nuk janë mbështetëse të qeverisjes aktuale, thjesht kanë strategji të ndryshme nga pjesa tjetër. E drejta e tyre: mos t’i anatemojmë pa të drejtë. Derën e kanë të hapur në çdo kohë për të na u bashkuar rrugës.
8. Forumi i Dialogut Politik nuk ka as luksin e as dëshirën të zgjedhë mes partive apo liderëve të tyre e as t’i ndryshojë ata. Qëllimi është të ndryshojmë qeverisjen, jo opozitën. Opozitën e ndryshojnë aktivistët e secilës parti me zgjedhjet e brendshme. Qëllimi është të përafrojmë në të njëjtën betejë ata që kanë të njëjtët objektiva.
9. Mendoj se çdo opozitar duhet të nisë të shohë idetë, përpara se të fokusohet te njerëzit.
Ilustrim historik:
Gjatë Luftës së Dytë Botërore e deri pothuajse nga fundi i saj, komunistët shqiptarë ishin pakicë. Por ishin të bashkuar. Kurse kundërshtarët e tyre demokratë ishin të ndarë në shumë kampe që nuk bashkëpunonin me njeri-tjetrin pavarësisht se të gjithë ishin antikomunistë: ballistët e Mit’hat Frashërit, legalistët e Abaz Kupit, nacionalistët krahinorë si Kryezinjtë e Gjakovës, kelmendasit e Prek Calit, Muharrem Bajraktari i Lumës, mirditorët, dibranët, intelektualët e Shkodrës e Tiranës, komunistët e zhgënjyer, etj, etj. Rezultati: komunistët i hoqën qafe një nga një dhe morën pushtetin në dorë.
Natyrisht situata e sotme dhe ajo e së shkuarës janë të ndryshme, por problemi në parim është i njëjti. Ndërkohë që ne presim opozitën e përsosur, qeverisja bën atë që di të bëjë dhe e çon vendin në një rrugë nga e cila nuk ka kthim prapa.
