Ish-ambasadori Agim Nesho ka hedhur dyshime mbi mënyrën se si u prezantua publikisht ftesa e Presidentit amerikan Donald Trump për Kryeministrin Edi Rama, duke e cilësuar atë si një përpjekje për manipulim të opinionit publik dhe mbulim të skandaleve të brendshme.
I ftuar në Syri Tv, Nesho deklaroi se ftesa e trumbetuar nga qeveria shqiptare nuk ishte personale për Ramën, por një njoftim standard i shpërndarë në mbi 65 shtete, pa ndonjë trajtim të veçantë për Shqipërinë.
Sipas tij, mënyra se si kjo ftesë u paraqit nga Ministria e Jashtme synonte të krijonte perceptimin e një mbështetjeje të posaçme ndërkombëtare për kryeministrin.
Nesho: Deklarata e ministres së jashtme, që në njëfarë mënyre ishte e para që pranoi ftesën në emër të Republikës së Shqipërisë, ishte një deklaratë e turpshme. Arsyeja është se ajo doli jashtë kontekstit të ftesës, që dihej se ishte bërë për më shumë se 65 vende, ndërkohë që i shitej opinionit publik shqiptar sikur ishte zgjedhur personalisht Rama për cilësitë e tij. Kjo tregoi një gjë, zoti Parruca: unë e pashë me kujdes që, fillimisht, ministrja e jashtme kërkoi të shmangte këtë përcaktim, duke thënë se ftesa i erdhi Shqipërisë, por duket se intervista ishte e detyruar nga vetë zoti Rama, i cili gjeti momentin më të mirë para një krize të jashtëzakonshme politike që ka përfshirë Shqipërinë, për shkak të skandaleve të korrupsionit, hajdutërisë dhe veprimtarisë së tij jashtë interesave kombëtare shqiptare.
Pra, për mendimin tim, ishte diçka e sponsorizuar, që i dërgohej një ftesë të tillë. Ne e dimë që në bordin ekzekutiv janë njerëz që kanë pasur ose kanë interesa në Shqipëri, si Toni Blair dhe Jared Kushner, sidomos në fushën e turizmit. Toni Blair shpesh ka përdorur Shqipërinë për veprimtarinë e tij, veçanërisht në Lindjen e Mesme, ku nuk është popullor. Shqipëria ka qenë një nga mënyrat që ai ka komunikuar me Perëndimin dhe ka realizuar projekte ambicioze, sidomos në një fazë të jetës së tij personale, duke u frymëzuar nga pasurimi ekstrem dhe duke shfrytëzuar momentet gjeopolitike.
Pra, ishte një deklaratë e turpshme e ministres së jashtme, diçka që dëmtonte edhe vlerën e kësaj iniciative, e cila duhet thënë se ishte një iniciativë e presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe vinte nga një rezolutë e Këshillit të Sigurimit, që njohu realizimin e fazave të projektit të paqes për Gazën, dhe që kalonte nga bordi i paqes që do të drejtohej nga vetë presidenti Trump. Dua të theksoj këtu, për ta mbyllur këtë pjesë, që është shumë e çuditshme, zoti Parruca, se e njëjta mënyrë justifikimi ose përpunimi të opinionit publik është përdorur edhe nga Lukashenko. Zëdhënësit e tij të ministrisë së jashtme dhe të organit zyrtar të propagandës që ka ekuivalentin e ATSH-së tonë, e tregonin ftesën si personale për një lider që ka treguar lidership në botë. E kupton se si arrihet emëruesi i përbashkët i të gjithë diktatorëve, të cilët, pasi kryejnë veprimtari të pakontrollueshme dhe kanë krijuar një opozitë të gjithanshme në vendin e tyre, përpiqen që në çdo formë të justifikojnë aktivitetin e tyre nëpërmjet bashkëpunimit ndërkombëtar. Të gjithë e bëjnë këtë për të manipuluar opinionin e brendshëm.
Pse? Po të ishte që zoti Rama mendonte se ftesa ishte kaq personale për të, mund t’i jepte përgjigjen siç e bëjnë të gjithë udhëheqësit e tjerë, që e pranojnë ftesën me kënaqësi, duke lënë opinionin ndërkombëtar të kuptonte se çfarë idiotësh janë ata që shesin propagandë atje ku nuk duhet. Shumë e drejtë, zoti Parruca, edhe kjo duhet të shpjegohet: Shtetet e Bashkuara të Amerikës janë demokracia më funksionale në botë, ku balancat e pushtetit janë të përsosura. Ato funksionojnë në funksion të mbrojtjes së interesave të popullit amerikan, për këtë arsye ato kanë institucione solide. Vetëm një rast dua të përmend, që edhe politikat ekzekutive të presidentit Trump kalojnë dhe shqyrtohen nga Gjykata e Lartë e Shteteve të Bashkuara, për t’u siguruar që nuk kalohen kufijtë e kompetencave. Ka pasur raste kur gjyqtarë të veçantë kanë bllokuar iniciativat ekzekutive të presidentit, për shembull, lidhur me emigrimin e qytetarëve të ardhur dhe banues në Shtetet e Bashkuara, dhe të tjera. Në këtë kuptim, duhet të theksojmë se mentaliteti i bërjes së propagandës në këto zona të largëta ndryshon nga realiteti brenda Shteteve të Bashkuara.
Kemi iniciativën e paqes të presidentit amerikan, një iniciativë që kërkon të kalojë mbi marrëdhëniet ndërkombëtare për realizimin e paqes në Gaza. Vetë vizioni i presidentit Trump është të sigurojë paqen në botë në një mënyrë tepër pragmatike. Kjo nismë kërkon krijimin e një bordi të paqes që mund të krijojë rivalitet me OKB-në dhe Këshillin e Sigurimit për një vendimmarrje më kolegjiale. Karta e këtij bordi tregon se procedurat pengojnë realizimin efikas të paqes. Pra, kjo është një iniciativë personale që tregon cilësitë e një presidenti që jo vetëm kërkon të ndryshojë politikën e jashtme, por edhe të fuqizojë Shtetet e Bashkuara për t’u bërë superfuqia dominuese në një kohë të rëndësishme gjeopolitike.
