39-vjeçari Lecornu konsiderohej si kandidat për pozicionin e kryeministrit që dhjetorin e kaluar, por Macroni zgjodhi në fund Bayrou-n. Lecornu u largua nga partia konservatore Les Republicains dhe iu bashkua lëvizjes politike të qendrës së Macron-it kur ky u zgjodh për herë të parë president në vitin 2017. Pesë vjet më vonë, ai udhëhoqi fushatën e rizgjedhjes së Macron-it. Lecornu konsiderohet njeri i besuar i Macron-it. Lecornu ka pasur pozicione në qeveritë lokale dhe territoret jashtë shtetit. Ai luajti gjithashtu një rol të rëndësishëm ndërmjetësues në trajtimin e lëvizjes së Jelekëve të Verdhë nga Macroni, duke ndihmuar në menaxhimin e zemërimit popullor përmes dialogut.
Shpërblim për besnikërinë
39-vjeçari është ministri më i ri i Mbrojtjes në historinë franceze dhe arkitekti i një fuqizimi ushtarak masiv deri në vitin 2030, që lidhet me luftën e Rusisë kundër Ukrainës. Ngritja e Lecornu-së pasqyron prirjen e Macron-it për të shpërblyer besnikërinë. Vëzhguesit e shohin emërimin edhe si një shenjë vazhdimësie.
Që nga zgjedhjet parlamentare të vitit të kaluar Asambleja Kombëtare është thellësisht e përçarë. Partia e Macron-it, nacionalistët e djathtë të Le Pen-it dhe kampi i majtë janë përballë njëri-tjerit si tre blloqe të mëdha, por asnjëri prej tyre nuk ka shumicën e vet. Qeveria e Barnier-it, e varur nga nacionalistët e djathtë, dështoi; Bayrou fillimisht u tolerua nga socialistët, por më pas e humbi mbështetjen e tyre.
“Fisheku i fundit”
Kryetarja e grupit parlamentar të populistëve të djathtë, Marine Le Pen, e akuzoi Macronin se kishte qëlluar “fishekun e tij të fundit”. Kryetarja e Partisë së Gjelbër, Marine Tondelier, e quajti emërimin e një kryeministri tjetër nga kampi qeveritar – i cili u rendit i dyti në zgjedhjet parlamentare – “provokim”. Megjithatë Lecornu konsiderohet si politikan që tolerohet nga e djathta konservatore dhe të paktën nuk është përballur me kundërshtim të hapur nga e majta./DW
