Të merret gjithçka pa humbur mbështetjen e aleatit të vetëm që në fund të fundit ka rëndësi: Shteteve të Bashkuara të Donald Trump.
Të pushtohet Gaza tërësisht, të kthehet në status quo-në para çmontimit të 15 vendbanimeve hebraike të urdhëruara nga Ariel Sharon saktësisht 20 vjet më parë, madje edhe me koston e jetës së 20 pengjeve të mbajtura nga Hamasi.
Edhe pse, këta pengje kanë qenë gjithmonë dytësorë ndaj planit për të shkatërruar plotësisht organizatën xhihadiste dhe për të parandaluar çdo formë të pavarësisë palestineze.
Dhurata
Për të provuar të futesh brenda kokës së Benjamin Netanyahut në prag të asaj që duket të jetë operacioni ushtarak i afërt për kontrollin total të Rripit të Gazës, është e dobishme të kthehemi në 19 janar.
Atëherë Bibi, megjithëse me ngurrim, njoftoi armëpushimin me Hamasin: shkëmbimet e të burgosurve, hyrjen e ndihmës në Rrip, fillimi i dukshëm i fundit të luftës.
Trump kishte marrë imazhin e një paqebërësi si një “dhuratë”, pa bërë praktikisht asgjë.
Premtimi i Thyer
Një shuplakë në fytyrë për Joe Biden, i cili që nga 7 tetori 2023 kishte vazhduar të dërgonte ndihmë ushtarake, por kërkoi në këmbim diçka që nuk e mori kurrë: premtimin e një plani gjithëpërfshirës paqeje që do të përfshinte ringjalljen e planit të paqes së Oslos të vitit 1993, i cili parashikonte krijimin e një shteti palestinez në territoret e pushtuara nga Izraeli që nga lufta e vitit 1967.
Pastaj erdhi gjithçka që dimë: plani konfuz dhe provokues “Gaza si një vendpushim turistik” i shpallur nga Trump, i cili ndër të tjera i dha dritën jeshile “zhvendosjes” së banorëve të Gazës jashtë vendit; i ndjekur nga marrëveshja midis dy udhëheqësve për luftën kundër Iranit.
Netanyahu më pas u ndje i qetësuar. Aq shumë saqë në mesin e marsit e kuptoi se mund ta shkelte lehtësisht armëpushimin me Hamasin dhe të rifillonte bombardimet, duke rezultuar në masakra të reja të civilëve në Gaza, pa pasur Trump-in që të lëshonte dënime të ashpra.
Blitz-i iranian
Krejt e kundërta ndodhi: pak më shumë se dy muaj më vonë, ai madje arriti ta bindte Trump-in të sulmonte centralet bërthamore iraniane, pasi vetë presidenti amerikan kishte deklaruar se nuk ishte “i përfshirë” në planet ushtarake të Izraelit dhe madje kishte tentuar të rinovonte traktatet e vitit 2015 (të nënshkruara nga Obama) mbi kontrollin e projektit bërthamor të Teheranit, të cilin Bibi e kishte bindur përsëri ta bojkotonte në vitin 2018.
Kohët e fundit, kritikat e Uashingtonit ndaj aktivizmit tepër agresiv të Izraelit në Siri dhe kundër “urisë” në Gaza duket se i përkasin të kaluarës.
Jerusalemi dhe Uashingtoni bashkëpunojnë gjithashtu në shpërndarjen kontroverse të ushqimit, e cila shkakton viktima të përditshme dhe tërheq kritika të ashpra nga OKB-ja dhe agjencitë kryesore ndërkombëtare humanitare.
Një faktor, megjithatë, mbetet konstant në politikën e Bibit: ai kërkon të marrë edhe vendimet e tij më të guximshme në harmoni me Uashingtonin.
Komentuesit izraelitë kujtojnë se gjatë mandatit të tij të parë si kryeministër, pas zgjedhjeve të vitit 1996, skifteri aktual ishte madje i gatshëm të akomodonte Bill Clinton-in dhe të pranonte Marrëveshjet e Plantacionit Wye, të cilat parashikonin një shtet palestinez dhe madje një ndarje të pjesshme të Jerusalemit.
“Gabime Rinore”
Për njëfarë kohe, vetë Netanyahu i ka referuar këto hapa si gabime rinore nga një epokë krejtësisht e ndryshme.
Dhe ai ka të drejtë për të qenë i tillë. Pavarësisht kritikave në rritje ndërkombëtare, veçanërisht nga Evropa, kryeministri izraelit nuk do t’ia dijë më për të qenë në kundërshtim rë hapur me parimin “tokë për paqe”.
Sondazhet në mesin e publikut izraelit vazhdojnë të tregojnë se një shumicë e qartë favorizon aneksimin e territoreve të pushtuara.
Projekti maksimalist dhe mesianik i partive nacionaliste dhe fetare të udhëhequra nga Ministri i Financave Bezalel Smotrich dhe Ministri edhe më ekstremist i Sigurisë Kombëtare Itamar Ben Gvir bën thirrje për aneksimin total jo vetëm të Gazës, por edhe të Bregut Perëndimor.
Dëbimet
Në takimet e tyre, të mbajtura shpesh në vendbanimet më militante në Bregun Perëndimor, ata shpallin hapur qëllimin e tyre për të dëbuar sa më shumë palestinezë të jetë e mundur “me mjete të drejta”, duke ofruar stimuj financiarë, ose “me mjete të ndyra”, që përfshin djegien e pronës, rekuizimin, mbylljen e rrugëve që e bëjnë jetën e përditshme të pamundur dhe bastisjet e armatosura që rezultojnë në lëndime dhe vdekje.
Kolonët tashmë po përgatiten të rihapin vendbanimet në Gaza që u çmontuan në vitin 2005.
Sot, harrohet se Sharoni i konsideronte ato shumë të kushtueshme dhe shumë të ekspozuara ndaj sulmeve palestineze.
Dhe asgjë nuk sugjeron se pushtimi total i Rripit mund t’i mposhtë vërtet guerilasit e armatosur, të cilët sot janë më të dëshpëruar dhe për këtë arsye më të motivuar se kurrë./Corriere della Sera
