Nga Lutfi Dervishi
Na ishte njëherë një vend me bukuri natyrore që Zoti ia kishte falur me bujari të pa shoqe: dete, male, lumenj të rrëmbyer, histori, dhe një popull që tipar dallues ka padurimin.
Një ditë, në këtë vend, u shfaq një rosë e artë, jo si tek Ezopi, por në formën e turistit. Ai erdhi pa zhurmë, shpenzoi, bëri foto për Instagram, video për Tiktok, la komente pozitive në Google dhe iku i kënaqur, duke lënë pas vezën e artë: një ekonomi që rritej ngadalë, por me këmbë të sigurta.
Pronarët e lokaleve, bujtinave, shezlongëve dhe shtëpive me qira u kënaqen me vezën e artë, por s’mund të prisnin të mblidhnin vezët një e nga një.
I donin të gjitha brenda ditës. Në çast, në moment, menjëherë, sa hap e mbyll sytë.
Çmimet u rritën me shpejtësinë e rrenës.
Kafeja 5 euro;
Shezlongu, më i shtrenjtë se bileta udhetimit;
Peshku i “egër”, shitet si píkturë e Rembrandit;
Birra? 5 euro në Qafe të Pazarit;
8 euro coca-cola në kalanë e Lëkursit;
Dhoma e hotelit sikur të jesh në Maldive…
“Kanë këta”
“Po një muaj punë kemi ne”.
Dhe ashtu si fshatari i paduruar i Ezopit që i çau barkun rosës për t’i marrë të gjitha vezët menjëherë, edhe këta tanët po i çajnë zemrën turizmit.
Sikur të mos mjaftojë padurimi, në mes të sezonit shfaqen fadromat si dinozaure, zjarrmohen plehrat si të jetë dita pagane e pranverës, mungon uji sikur të jesh në mes të shkretëtirës dhe…
“Sivjet shumë dobët”
“Turistë të lodhur”,
“Vijnë me buke me vete”,
“Nuk po vijnë më si dikur”.
Po, sepse turistët ikin, anulojnë prenotimet, tmerrohen kur gjejnë një gërmadhë për vileten që kishin paguar dhe paralajmërojnë njëri-tjetrin.
Sepse edhe rosat dinë të fluturojnë, dinë edhe të zemërohen, sidomos kur ndihen të mashtruara.
Dhe të mos çuditemi kur nesër nuk do të shohim as rosa, as vezë, as turistë, veç gjelin që do vazhdojë të kakarisë majë plehut!
