Nga Lutfi Dervishi
Në traditën tonë, fjala “mik” nuk është fjalë dosido. Ajo vërtet rrjedh nga latinishtja “amicus” por, në këto troje, ajo ka marrë vlerën e një lidhjeje të ngushtë, lidhje nderi, deri shpirtërore.
“Shtëpia e shqiptarit është e Zotit dhe e mikut”, thotë Kanuni. “Miku i mirë në ditë të keqe”, thotë urtësia popullore. “Më mirë një mik se një çiflig”, provon historia.
Sot, fjala “mik” po zhvlerësohet, duke u përdorur me vend e pa vend.
Në Kanun, fjala “mik” lidhet me nderin dhe mikpritjen. Miku mbrohej me jetë, pritej si i shenjtë, madje edhe hasmi nuk e prekte mikun e dikujt, përndryshe kishte dy gjaqe borxh. Miku ishte amanet.
Sot mjafton që dikush të ka “friend” në Facebook dhe të shkruan: “Jemi miq”.
Një histori jo vetëm për të qeshur.
Një ministër i Brendshëm i një vendi të BE vjen për herë të parë në Shqipëri. Takon homologun shqiptar.
Në dalje për mediat, ministri ynë i Brendshëm e prezantoi “miku im…”.
Sapo mori fjalën ministri i huaj, dhe atë moment nuk harron dot lehtë kush ishte i pranishëm, tha:
“Unë e takoj zotërinë për herë të parë. Nuk e di pse më quan mikun e tij.”
“Me mikun tim të mirë, Kryetarin e Parlamentit të Ukrainës…” vijon sot avazi.”Me mikun tim të mirë”?? A ka mik të keq?
Ndërkohë që populli ende e pret mikun me bukë, kripë, e zemër, zyrtarët e quajnë mik çdokënd që s’u flet keq.
Kur “mik” bëhet kushdo që të ka dhënë dorën ose të ka përmendur në fjalim, atëherë fjala zhvishet nga çdo vlerë.
Fakti që një zyrtar i lartë e korrigjoi publikisht kolegun shqiptar, duke e sqaruar se “nuk jemi miq, sapo u njohëm”, e bën gjithçka edhe më qesharake.
Fjala “mik” është për njerëz që njihen, që ndajnë kohë, përjetime, besim, respekt dhe përgjegjësi.
Nëse çdo i ftuar, apo i takuar për herë të parë, quhet mik, atëherë mik nuk është më askush.
