Nga Lutfi Dervishi
Në zemër ka flamurin, por ajo i rreh më fort kur dëgjon “pasaportë europiane”
Në mendje ka historinë, jo atë që ndodhi, por atë që çau rrugën me shpatë në dorë.
Në gjuhë ka shqipen e ëmbël, por e flet po aq hidhur sa greku anglishten.
Në çdo gjymtyrë ka krenari, e cila paralizohet sapo zbret në Rinas.
Në deje ka gjak të nxehtë, që zien për futboll, flakërohet për politikë, por ftohet krejt për çmimin e ushqimeve, cilësinë e ajrit dhe… qeverisjen.
Trup e këmbë i ka gjithmonë gati për t’ia mbathur, madje edhe kur nuk ka se ku shkon.
Në sy ka statuset e liderit në Facebook, të cilin e ndjek me fanatizëm fetar.
Në ballë ka shenjat e mendimeve të thella: “Po sikur të fitojë ai i poshtri?”
Në veshë ka këngë trimërie, shumica për beteja që nuk kanë ndodhur.
Në hundë ka një “sondë”, jo për ajër të pastër, por për t’u futur thellë në punët e tjetrit.
Në kraharor ka një megafon mburrjeje, që kumton se gjithçka është më origjinë shqiptare: gjuha më e vjetër në botë; Pirro, Aleksandri i Madh, Napoleoni, Uashingtoni, janë shqiptarë. Madje edhe Zoti, po të fliste, do të fliste shqip.
Në duar ka iPhone-in e fundit, i mjafton tastiera për ta perdorur si kallashnikov.
Në sup mban hallet e njerëzimit dhe skemat gjeo-politike të globit.
Në kërthizë është vendi ku ndodhet qendra e botes.
Në shpinë ka një thes me të shkuarën, të cilën e përdor si jastëk për çdo dështim të së tashmes.
Në xhep ka besën, por s’e prek.
Në shpirt ka një koktej mikpritjeje, zilie, hakmarrjeje dhe një dozë fataliteti.
Në bark ka hallin, që e tret me
raki, humor të zi dhe… politikë.
Është ai që flet me këmbë e duar, mendon me zë të lartë, qesh për të mos qarë, beson te i huaji më shumë se te Zoti, dhe mallkon veten që “s’pati fat”
Është ai që nga larg i qan zemra për atdheun, por nga afër i duhet ta përballojë veç me qetësues dhe me dilemën: “të rri a po të mos rri”
