Nga Lutfi Dervishi
Në vitin 1948, me një kapelë të rëndë, një pallto të gjatë dhe një fjalim edhe me të gjatë, Enver Hoxha nisi ndërtimin e hekurudhës Durrës-Tiranë, pas të parës linjë Durrës -Kavajë.
Brenda 10 muajsh, pa aplikacione, pa tenderë, pa konsultime me komunitetin, pa inspektime dhe pa “projekt të përditësuar”, Shqipëria kishte një linjë funksionale treni. Me kazmë, lopatë dhe shumë tam-tame ideologjike, por me rezultat konkret.
Sot, më shumë se 75 vjet më vonë, Shqipëria demokratike dhe e digjitalizuar, me drone, hartografi satelitore, me Satelitët Albania 1 dhe Albania 2, “smart city” në gojë, dhe me Inteligjencën Artificiale në mendje, nuk ka një station treni në kryeqytet, siç kanë kryeqytetet e botës kudo dhe ende nuk ka arritur të përfundojë të njëjtën linjë hekurudhore Tiranë-Durrës.
Projekti i planifikuar të mbaronte në 2023 u shty për në 2024, dhe së fundmi në 2025. Ndoshta kanë dashur t’i bëjnë homazh vitit 1949, kohë kur treni nisi të funksiononte!
Dikur rininë e mobilizonte Partia, sot e motivon “Axhenda Digjitale e Ballkanit”. Rezultati? Atëherë – tren. Sot, projekt 3D në PowerPoint.
Në vitin 1949, 4000 të rinj vullnetarë ngritën një hekurudhë me kazma dhe entuziazëm kolektiv.
Sot, kemi një zyrë projekti, tre konsulentë ndërkombëtarë, katër vendime për shtesë fondesh dhe konferenca shtypi e inspektime çdo muaj, ku thuhet: “Punimet vazhdojnë me ritme të larta… Vetëm përpara ”.
Kostoja? Nga 69 milionë Euro fluturoi në 91.7 milionë Euro. Jo për trenin, por për pritjen disa vjeçare. Qytetarët shpresojnë të udhëtojnë për 22 minuta nga Tirana në Durrës, ndërkohë që ka 22 vjet që presin për të hipur në tren.
Europa po mbushet me trena me shpejtësi 300 km në orë dhe këtu nuk ribëjnë dot një linjë 30 km!
Shqipëria e 2025-ës mund të mos ketë hekurudhë funksionale, por do të ketë një aplikacion që do tregojë se ku mund të ishte treni, nëse projekti do kishte përfunduar.
Sepse në këtë vend, treni vonon, por premtimi dhe propaganda jo, ato janë gjithmonë në kohë.
