Pas javësh thriller rreth asteroidit “qytet-shkatërrues” dhe kalimit të tij të rrezikshëm pranë Tokës në vitin 2032, tani po shfaqet një makth i ri hapësinor.
Ndërsa NASA ka përjashtuar çdo mundësi që 2024 YR4 të godasë Tokën, vëzhgimet e reja duke përdorur teleskopin hapësinor James Webb (JWST) tregojnë se hëna është ende në vijën e zjarrit.
Studiuesit tani thonë se ka pothuajse 4% mundësi që ky shkëmb hapësinor me madhësinë e një ndërtese 10-katëshe të përplaset me hënën.
Vëzhgimet e reja tregojnë gjithashtu se asteroidi është edhe më i madh se sa mendohej më parë.
Bazuar në vëzhgimet e bazuara në tokë, agjencitë hapësinore fillimisht kishin vlerësuar se 2024 YR4 ishte rreth 40 metra në diametër.
Megjithatë, matjet e reja tregojnë se shkëmbi hapësinor është në fakt 60 metra në diametër, rreth lartësisë së një ndërtese 15-katëshe.
Nëse një asteroid i kësaj madhësie do të godiste Tokën, do të lëshonte një shpërthim 500 herë më të fuqishëm se bomba atomike e hedhur në Hiroshima.
Pas zbulimit të tij në dhjetor të vitit të kaluar, probabiliteti i një përplasjeje u rrit shpejt në 3.1%, shanset më të larta të regjistruara ndonjëherë për një asteroid të madh.
Në këtë madhësi, nëse 2024 YR4 do të ishte ende i drejtuar drejt Tokës, do të mjaftonte për të ndërmarrë masa nga Grupi Këshillues i Planifikimit të Misionit Hapësinor të mbështetur nga Kombet e Bashkuara.
Ky ekip do të ishte përgjegjës për të përcaktuar nëse një plan ishte i nevojshëm për të devijuar asteroidin në hyrje dhe për të parandaluar një përplasje që shkatërronte qytetin.
Ndërsa shanset që 2024 YR4 të godasë Tokën mbeten zero pas këtyre vëzhgimeve të reja, të mësosh se si të dallosh objekte potencialisht të rrezikshme mund të jetë çelësi për mbijetesën e njerëzimit në të ardhmen.
Por nëse ai godet Hënën në vitin 2032, njohja e madhësisë dhe përbërjes së saktë të asteroidit mund të jetë një përfitim i rëndësishëm për shkencëtarët në mbarë botën.
Shpërthimi nuk do të prekë Tokën, por do të jetë hera e parë që shkencëtarët mund të shikojnë një asteroid të krijojë një krater hënor në kohë reale.
Të dhënat e mbledhura nga ky ndikim mund t’i ndihmojnë shkencëtarët të kuptojnë më shumë rreth kratereve të tjera në sipërfaqen hënore.
