Nga Andi Bushati
Ashtu siç ndodh rëndom, atëherë kur përplasjet në sferat e larta të perandorisë, shndërohen në sherre qesharake në provincë edhe këtu në Tiranë ka plasur një valë reagimesh anti Trump. Po ti vëzhgosh me kujdes autorët e tyre, dallon se pjesa dërrmuese, janë mbështetës publikë të Edi Ramës dhe partisë që qeveris për më shumë se një dekadë vendin.
Të konvertuar nga shërbëtorë lokalë, në individë me shqetësime globale, ata kanë vënë alarmin për kahjen që po merr bota, për rrezikun e humbjes së Ukrainës, për padrejtësinë që po projektohet në Gaza, për rikthimin në arenë të ariut rus, për prapësimin e demokracisë në SHBA, për bllokimin e fondeve të USAID dhe lufën që po bëhet ndaj Sorosit.
Për të qenë të qartë deri në fund, era e ndryshimit që po fryn në Uashington nuk është gjëja më e mirë që mund ti ndodhte globit. Por, nëse SHBA po korr atë që ka mbjellë, së paku në tre dekadat e fundit, që pas përfundimit të luftës së ftohtë, në kritikat që i bëhen miliarderit ballukeartë, ka, në rastin më të mirë, shumë hipoktizi.
Trump mund të jetë vërtet, një politikan që i përbuz regullat demokratike, që sfidon njësoj si shkencën edhe rendin botëror, që i përçmon mediat po aq sa dhe ata që mendojnë ndryshe, që perferon forcën para moralit dhe pazarin më tepër sesa të drejtën, por pranuar të gjitha këto, duhet thënë se kritika e mundshme ndaj tij, mund të bëhet vetëm prej atyre që kanë mbrojtur prej kohësh vlera të ndryshme nga të tijat.
Me propogandistët pro ramistë ndodh krejt e kundërta.
Ata skandalizohen për idenë e spastrimit të Gazës, që presidenti i SHBA-veve e kopjoi nga dhëndërri i tij, ndërkohë që duartrokasin për mënyrën se si Jared Kushneri, do të bëhet pronar i Sazanit.
Ata vënë kujën për mundësinë e humbjes së territoreve rusofone të Ukrainës, ndërkohë që kanë mbështetur faljen e Veriut të Kosovës.
Ata denoncojnë afrimin e liderit të botës së lirë me një diktator si Putini, ndërkohë që nuk shqetësohen kur shohin se si në shtëpinë e tyre manipulohen zgjedhjet dhe burgosen kundërshtarët politikë.
Ata rrudhin buzët për brutalitetin që Trump shfaq ndaj mediave të establishmentit si CNN dhe New York Times, por, gati gati, kalojnë në orgazëm kur lideri i tyre ia përplas në fytyrë gazetarëve që i bëjnë ndonjë pyetje pa leje.
Ata shtiren sikur nuk e pranojnë dot një një ekonomi liberale të udhëhequr nga miliarderët e GAFAM, por janë në paqe me surrogaton e kapitalizmit shqiptar të reduktuar në leje rokaqiejsh dhe koncesione monopoliste.
Ata “përdorin logjikën” për të kritikuar kthesën perandorake që po merr SHBA-ja, ndërkohë që deri më dje çirreshin, se gjithçka që vjen përtej oqeanit duhet pranuar pa kushte, përfshirë edhe idiotësitë që lëshonin nga goja Escobar, Palmer apo Yuri Kim.
Për të gjitha këto arsye por dhe për shumë të tjera, nuk ka gjë më qesharake se të jesh pro ramist lokalisht dhe anti trampist globalisht.
Fatkeqësisht shumë prej opinioneve, deklaratave apo artikujve të muajit të fundit, që pas betimit të presidentit të 47 të Shteteve të Bashkuara, nuk kanë lidhje as me vlerat që mbrojnë, as me bindjet që kanë firmosësit e tyre. Përpara se të jenë të yshtura nga fati i ardhshëm botës ato ngjajnë të motivuara nga interesa të vogla provinciale. Në vend që të ngrihen mbi ruajtjen e parimeve, ato ngjajnë të panikuara nga humbja e përfitimeve.
Nuk është çudi, që kjo qasje e beftë globale të jetë thjeshtë e lidhur me frikën se mos në selinë e rrugës së Elbasanit dërgohet ndonjë ambasador kaubojs që përndjek me metoda makartise, të gjithë ata që kanë pasur lidhje me rrjetin e vjetër të OJF-ve dhe diplomatëve sorosistë. Nuk është gjithashtu e pamundur, që e gjitha të vijë si pasojë e panikut se mos Amerika vendos të zhbëjë ndonjë “non grata”, në ngulitjen e së cilës kanë shpenzuar aq shumë frymë dhe bojë të zezë.
Më groteskja do të ishte që, kjo valë e papritur anti Trump, të qe thjeshtë një kundërreagim, ndaj armiqve të përhershëm berishistë, që edhe ata në mënyrë qesharake, janë kapur si i mbyturi tek fija e barit, pas ndryshimit drastik që ndodhi në Shtëpinë e Bardhë. Nëse opozita po e përshkruan në mënyrë të sforcuar “revolucionin” MAGA si një rreze shprese që do të shpëtojë edhe Shqipërinë, rivalëve të saj s’u mbetet veçse ta vizatojnë atë si një fatkeqësi për botën.
Pavarësisht se cila prej këtyre hipotezave mund të jetë më pranë së vërtetës, një gjë është e qartë, se në batarenë e qëndrimeve kritike të ramistëve të konvertuar në antitrumpistë, nuk ka asgjë të lidhur me bindjet apo parimet. Qasja e tyre është thjeshtë një meskinitet provincial, nga i cili do të duhej të hiqinin dorë sa më shpejt. Sepse, nëse ngjan mrekullia dhe udhëheqësi i tyre shpirtëror e gjen sërish rrugën drejt pushtetit të ri në Uashington, do detyroheshin të lëpinin -, ashtu siç i’u ka ndodhur shpesh-, atë që pështynë gjatë këtij muaji./Lapsi.al
