Nga Enver Bytyçi
Milo Gjukanoviç, politikani më jetëgjatë në Mal të Zi e në Ballkan, disa herë president dhe kryeministër në vendin tonë fqinj, është kërcënuar sërishmi nga një grup terroristësh. Ai është njoftuar se këta terroristë në bashkëpunim me shërbimin sekret të një vendi fqinj, po përgatisin atentat ndaj tij.
Thashë më lart se ky atentat është një përpjekje rishtazi, sepse opinioni publik është i njoftuar tashmë për grushtin e shtetit kundër tij në vitin 2015. Në një takim që unë pata disa muaj më vonë në Bruksel me zv. Sekretarin e Përgjithshëm të NATO-s, James Shea, ai më foli për një skenar horror që kishte nisur të zbatohej asokohe kundër Gjukanoviç. Tani, edhe pse jo në pushtet, shërbimet sekrete ballkanike pro-ruse duket se janë aktivizuar për ta realizuar atë që nuk mundën të bënin para nëntë vitesh.
Po pse është kaq e rëndësishme që Milo Gjukanoviç të likuidohet jo vetëm politikisht, por edhe fizikisht?
Së pari, sepse likuidimi i tij politik është i pamundur për shkak të aftësive, përvojës, por edhe moshës që i premton për t’u marrë me politikë edhe për shumë vite. Pra, likuidimi politik nuk mund të realizohet. As me skenarë SKAP-i në modelin e Shqipërisë. Ndaj dhe regjizorët e ringjalljes së konflikteve në Ballkan kanë planifikuar likuidimin fizik të tij.
Së dyti, Milo Gjukanoviç, për herë të parë në historinë mbi 100 vjeçare të vendit të tij, e shkëputi Malin e Zi nga ndikimi i Lindjes, duke e asocuar atë me NATO-n dhe Bashkimin Europian. Me Gjukanoviç nuk pati kurrë ndonjëherë dilema rruga e integrimeve euro-atlantike. Mali i Zi u bë anëtar i NATO-s dhe është më afër se çdo vend tjetër për anëtarësim në BE. Thjesht po e vonojnë grupimet politike pro-ruse dhe pro-serbe.
Së treti, janë këto grupime politike dhe jo politike që kërkojnë kokën e ish-presidentit dhe ish-kryeministrit të Malit të Zi, si hakmarrje për ndryshimin e kursit drejt Perendimit dhe si garanci që Mali i Zi të rikthehet në aleancën tradicionale me serbët dhe rusët. Me Gjukanoviç është i pamndur ndryshimi i kursit të aleancave nga ana e këtij vendi.
Së katërti, Serbët dhe rusët janë hakmarrës të pamëshirë, mizorë. Nuk harrojnë kurrë. Të ngjajshëm me këta janë vetëm komunistët. Edhe ata urrejnë dhe kanë mllef ndaj atyre që ua rrezikojnë pushtetin. Viti 1997 dhe nagjarjet e tij në Shqipëri janë të mjaftueshme për ta provuar këtë hipotezë. Serbia dhe Rusia nuk e kanë harruar ditën kur Gjukanoviç zbriti nga treni i Milosheviçit dhe i Vladimir Putin dhe u ngjit në trenin euro-atlantik. Ndaj dhe në Beograd e në Moskë nuk harrojnë.
Dhe së fundmi, duhet thënë se kërcënimi ndaj jetës së Milo Gjukanoviç është kërcënim për paqen dhe stabilitetin në Ballkanin Perendimor. Kjo do të thotë se forcat “liberale” pro-Sorosit në gadishullin ballkanik nuk mund të sjellin paqe, stabilitet e siguri, aq më pak liri e demokraci. Janë këto forca që inkurajuan ekstremizmin dhe terrorizmin serb në rajonin tonë, deri në atë shkallë sa të kërcënojnë jetën e politikanëve më të rëndësishëm e më pro-perendimorë!
