Nga Dom Gjergj Meta
Sa herë vjen 2 nëntori më kujtohet një ndodhi personale. Tre vjet kam qenë famullitar i Durrësit. Kisha në kujdesje edhe fshatin tim të lindjes, Rrushkullin. Të jesh prift në fshatin tënd nuk është fort e rehatshme, por për mua ka qenë një përvojë e bukur. Aty njihesh me të gjithë, madje edhe me rrugët, arat dhe pemët. Çdo gjë të flet, deri edhe të vdekurit. Kisha gabuar orarin një vit dhe kur shkova te varreza e fshatit nuk gjeta askënd aty. U ndodha vetëm mes të afërmve të mi dhe bashkfshatarëve të mi të vdekur. Ç’të bëja? Njerëzit kishin ardhur, kishin ndezur qirinjtë dhe ishin larguar. Të ikja edhe unë? Vendosa të ndalem. Kohë kisha.
Ishte pasdite. Pak fresk, por moti mbante mirë. Atëherë kalova varr më varr e për çdo varr u ndala dhe i përshëndeta. Nisa t’u flas me emër e t’u kujtoja diçka nga koha kur kanë qenë gjallë. Fola pak me gjyshin e gjyshen, bab Gjergjin e Nan Marten. Pastaj dola nga bab Noj, Xha Hilla, Bab Nasi, Hil Shima, Xha Koli, Hall Prena, xha Pali, nan Fina, Xha Nikolli, xha Pjetri e Xha Vasili, Nan Marija e Nan Dilja. Sa shumë. Aty më tej takova disa nga gjyshet dhe nënat e tjera të fshatit tim, komshijtë e mi, mësues e të tjerë që në mënyrën e tyre, shpesh pa e ditur, kanë vendosur një gur në rritjen time njerëzore. Më dukej sikur më thonin: “Sa mirë bëre që erdhe mor Gjergj se na kalove mërzinë.” Shumë prej tyre i kanë të afërmit në emigrim. Kisha kohë pa i parë, edhe ata mua. Nga dikush kujtoja një batutë, dikujt tjetri i kujtoja vuajtjet.
U ndala tek shoku im i fëmijërisë, Alketi. Kemi qenë në një klasë tetë vjet. I vetmi nga ajo klasë që nuk jeton më. Aty me bie ndermend edhe Genti e pak më tej Miti e Liri i vogel. Të gjithë të rinj.
Pastaj u ndala te Vinçenci i cili nuk jetoi më shumë se një vit në emigrim, pasi vdiq nga një aksident në viti 1991. Si ai ishte edhe Berti, Asti, Olsi, Arti, Sentiljani, Flori, Rudolfi … edhe ata u kthyen në vendlindjen e tyre nga emigrimi në një kuti druri të ftohtë.
Kur vdes dikush bashkë me të vdes edhe diçka e jona. E kur shkojmë t’i vizitojmë diçka ngjallet e duket sikur fillon e jeton sërish, herë në formën e një buzëqeshjeje e herë në therjen e një dhimbjeje. Ata janë aty për të na kujtuar destinin tonë, por edhe dhuratën e jetës.
Vazhdova gjatë atë pasdite bisedën me ta. Në fund kuptova se ishte një bisedë me veten, sepse të gjithë ata në një farë mënyre jetonin brenda meje, ishin dimensione të jetë time. Çuditërisht ata jetonin akoma.
Ndërkohë dielli po binte dalëngadalë mbi Adriatik, krejt afër fshatit tim. Perëndimin e diellit gjithmonë e kam parë, jo si fundi i ditës, por si premtimi i një ditë të re …
*Marrë nga FB i autorit
